Τα κομμάτια μου (Οι άνθρωποί μου)

Ένα ένα, τα κομμάτια του εαυτού μου πεθαίνουν.

Του παλιού μου εαυτού.


Έρχονται και μου χτυπούν φιλικά την πλάτη,
λέγοντάς μου…
»- Φεύγουμε τώρα, καιρός για εσένα, να προχωρήσεις,
χωρίς εμάς…
καιρός να αποκτήσεις νέα κομμάτια’.
– Σταθείτε…πού πάτε; τους φωνάζω. Πονάω, μην φεύγετε.»


Πονάω.

Είστε δικά μου.
Είστε της παιδικής μου ηλικίας.
Είστε η εφηβεία μου.
Είστε τα πρώτα ενήλικα χρόνια.
Πού πάτε;;

»Φεύγουμε, φύγαμε ήδη… δεν είμαστε εκεί..
μόνο η σκιά μας…
μόνο το κενό που άφησε η απουσία μας..
Δεν μας χρειάζεσαι πια.»

Μα, πονάω…

» Να μην πονάς…Κάνε τον πόνο δύναμη.»

Ξανακοιτάζω τα κενά που παρέμειναν..

Τί πονάει τελικά περισσότερο: 
Η παρουσία ή η απουσία;
Η συνήθεια ή η ανατροπή;

» ‘Ο,τι και να γίνει,
κράτα μέσα σου, για πάντα, ζωντανό, το παιδί.

Τα κομμάτια που πεθαίνουν, μην τα φοβάσαι.
θα σε ξανάβρουν, παρακάτω, με άλλη μορφή.»
 

Και τώρα;

Και τώρα, τί γίνεται δηλαδή;

Μεγαλώνω;

Ωριμάζω;

Αστείες λέξεις…πόσο αστείες..
Κι ώρες ώρες, πόσο ψεύτικες…

‘γιατρέ μου, θα γίνω καλά;’

***** θα ξαναγίνω ποτέ παιδί, με όλα τα κομμάτια του;;;

 by S.P.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s