Τα περιγράμματα

για να έχω κι εγώ κάπου κάπου
κάτι να θυμίζει
πως η κοντινότητα
δεν είναι
μία έννοια παγωμένη.

Τα χρώματα της σκέψης

Έπιασα τη σκιά μου να μ’ ακολουθεί.
Δεν ήξερα αν ήμουν εγώ περισσότερο εκείνη
ή εκείνη περισσότερο εγώ.
Ήθελα να μου γυρίσω την πλάτη
και να το βάλω στα πόδια.
Να τρομάξω το επίπεδο,
να περιμαζέψω όλες τις αναλογίες,
από παντού,
και να σβήσω την καύτρα τους πάνω της.
Να ταρακουνήσω το μικρό μας πλανήτη από το μικρό του σύμπαν,
και να φορέσω φερμουάρ στον ουρανό του.
Να ξεκρεμάσω τον ήλιο και να τον κρύψω στη θάλασσα.

Και να ρωτήσω στ΄αλήθεια ποιος
μας έμαθε
πως εκεί που τελειώνουμε εμείς
είναι το κάπου που οι άλλοι
μπορούν ν’ αρχίσουν;

Να φορέσω κουρτίνες στα σύνορα,
να τα στολίσω με όσα έχω κλέψει από εσένα,
για να έχω κι εγώ κάπου κάπου
κάτι να θυμίζει
πως η κοντινότητα
δεν είναι
μία έννοια παγωμένη.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s