O κουβαλητής

Δεν είμαι αυτός που έχασε.
Είμαι αυτός που κουβαλούσε το φεγγάρι
για να φωτίζεται ο ουρανός σου.

Τα χρώματα της σκέψης

Πιστεύω πως την αγάπη
την κουβαλάς πάνω σου.
Είναι κάπως
σαν να κουβαλάς το φεγγάρι.

Φέρε στο μυαλό σου, σε παρακαλώ, έναν άνθρωπο
να κουβαλάει το φεγγάρι στην πλάτη του.
Τη σελήνη, όχι οποιοδήποτε φεγγάρι.
Ξέρω ότι ίσως να μην έχεις ξαναδεί κάτι τέτοιο αλλά,
κάνε μου αυτή τη χάρη,
φαντάσου έναν τέτοιο άνθρωπο..
και πες μου
θα σου ήταν εύκολο να μην τον προσέξεις;
Να περάσει απαρατήρητος;
Ή αν ποτέ σου τύχει να τον δεις,
έπειτα να τον ξεχάσεις;
Κι αν έκρυβε λύπη, κι αν έκρυβε στενοχώρια,
τάχα θα γινότανε αυτό που κάνει
λιγότερο θαυμαστό;

Κράτα λοιπόν αυτή την εικόνα στο μυαλό σου
κι αν σου συμβεί ποτέ,
να θες να ξεχάσεις,
να μη θυμάσαι από που βαστάνε οι λέξεις,
να νιώθεις πως σου κλέψαν όλες τις στιγμές
μέσ’ απ’ τα χέρια
με μιας,
να λυπάσαι και να μένεις μόνος,
φέρε ξανά την εικόνα αυτή στο νου σου και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 18 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s