Το ξαφνικά, το αναπάντεχα, το απότομα 


Δεν ξέρω τί μου ήρθε πρωινιάτικα. Πλησιάζει 5. Ύπνος;  Άφαντος. Κούραση; Σαφής.  Μου ήρθε στο μυαλό ο Lenny ΜΟΥ. Ναι,  ο δικός μου, ολόδικός μου Lenny, που χάθηκε τόσο ξαφνικά. Τόσο άδικα.  Τόσο τελεσίδικα, γαμώτη μου. Θυμάμαι εκείνον, και μετά εμένα, και μετά πάλι εκείνον, και μετά εμένα, από απόσταση. Ήμουν εγώ που κοιτούσα εμένα.
Κι εκεί που είσαι χαρούμενος, και σκάει η πορτοκαλί ουρά, και μαζί και το χαμόγελο και το νιαουρογουργούρισμα καλωσορίσματος, ούτε που πάει το μυαλό σου στη συνέχεια.  Ούτε ως υποπιθανότητα της υπο-υποπιθανότητας. Είναι κάτι που δεν υπάρχει σε κανένα από τα άπειρα παράλληλα σύμπαντά σου, και με κανέναν από τους διάφορους εαυτούς σου.

Και ξαφνικά

Κρακ.

Ή μάλλον, κρααααακ.

Παρατεταμένο, διαρκείας,  ξεσκιστικό, οδύνης.

Δεν περιγράφεται η παύση. Παύω. Τί σημαίνει παύω; Είναι δυνατόν; Αρνούμαι να παύω.  Αρνούμαι να παύσω.

Ούτε και ξέρω γιατί άρχισα να γράφω…

Ίσως να έχει να κάνει κι αυτό με την παύση..

Άραγε, όταν παύουμε συνεχίζουμε να υπάρχουμε;

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s