Τί θα συνέβαινε αν…

Marvel-Superheroes1

Τι θα συνέβαινε αν…

Τι θα συνέβαινε αν ο κύριος Καρανίκας, ειδικός σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού (πως λέμε δώστου έναν τίτλο ελαφρώς ακαταλαβίστικό, και τελείως γενικό, να το βολέψουμε το παιδί, κι άσε τους άλλους να βουρλίζονται) στο γραφείο του πρωθυπουργού, είχε αποφασίσει να εντρυφήσει στο μάθημα της νέων ελληνικών κατά την διάρκεια της σχολικής του θητείας;
Τι θα συνέβαινε λοιπόν αν είχε συναντηθεί με την Φόνισσα του κυρ-Αλέξανδρου και είχε τρομάξει αλλά και εντυπωσιαστεί από το πόσο ασαφής και απροσδιόριστη είναι η γραμμή ανάμεσα στο καλό και το κακό; Και είχε ίσως αναρωτηθεί εγώ στην θέση της τι θα έκανα;
Τι θα του συνέβαινε αν είχε διαβάσει και ξαναδιαβάσει τον Απολείπειν ο θεός Αντώνιον του αλεξανδρινού, σκοντάφτοντας κάθε φορά στην τελευταία αποστροφή του αποχαιρετισμού;
Κι αν παραμένοντας ακόμα στο σκηνικό της Αλεξάνδρειας, αναρωτιόταν για την αριστερά και τις μεθόδους της έτσι όπως θα χανόταν μέσα στις σελίδες της Λέσχης και της Αριάγνης και της Νυχτερίδας;
Κι αν παρ’ ελπίδα, συναντούσε στο δρόμο του αυτόν τον χλεμπονιάρη τον Ρασκόλνικοφ του Φιοντόρ, κι ίσως-ίσως και κάποιους στίχους ξέμπαρκους από το Κατά Σαδδουκαίων, κι ακόμα τι θα γινόταν αν έπεφτε φόρα παρτίδα πάνω στον καπετάν Αχάμπ και την λυσσαλέα καταδίωξη του;
Τι θα συνέβαινε άραγε στη ψυχή και στο μυαλό του κυρίου Καρανίκα, ειδικού συμβούλου του πρωθυπουργού (τάπαμε αυτά), αν άρχιζε ν’ αναρωτιέται γιατί ο Άρης Αλεξάνδρου έγραψε για ένα άδειο Κιβώτιο, γιατί ο Καζαντζάκης ταλανιζόταν σ’ όλη του τη ζωή από μια Αναφορά στον Γκρέκο και γιατί τον Σεφέρη τον πλήγωνε διαπαντώς η γενέθλια γη;
Θα είχε απαρνηθεί την Ελένη;
Μα μήπως όλα για μια Ελένη δεν γίνονται;
Θα είχε αρνηθεί την θέση του στου Μαξίμου;
Μα μήπως όλα για να τρουπώσουμε δεν συντελούνται;
Θα είχε αναθεωρήσει την οπτική του για τον κόσμο;
Ω τι κόσμος πατέρα!

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, -στο ίδιο σύμπαν που κινείται η Κατερίνα Στεφανίδη (και ουχί Στεφανίδου, προσέξετε συμπατριώται το ου) και ο Γκαζμέντ Καπλάνι και ο Δημήτρης Νανόπουλος και όλοι οι αφανείς κι ασήμαντοι ήρωες-, σε μια παράλληλη πατρίδα, υπάρχουν και οι ωραίοι ως Έλληνες, που μας κάνουν να χοροπηδάμε και να αλαλάζουμε, μέσα στις μεταμεσονύχτιες ώρες σε μια Αθήνα που λιώνει και απελπίζεται, για ένα χρυσό μετάλλιο, για ένα κερδισμένο στοίχημα, για ένα αύριο που ίσως-ίσως και να μην είναι και τόσο καταραμένο.

Εν Αθήναις, τη εβδόμη Αυγούστου, το σωτήριον έτος 2017.

από τη  Μάρω Κακαβέλα

 

(μερική έκλειψη Σελήνης και Πανσέληνος, Αύγουστος 2017, ακόμα εδώ…)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s