«Εσύ περνάς καλά;»

Μοναδική, ενδελεχής, διεισδυτική Σώτη Γρίβα*

ki-omos-eipe-kai-mian-alitheia-o-pinokio

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ο ΠΙΝΟΚΙΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΑ ΤΟΥ

Τα παιδιά έχουν καθίσει ήδη σε κύκλο με τα ξύλινα καρεκλάκια τους στριμωγμένα το ένα πλάι στο άλλο. Έχουν σκυλοβαρεθεί από την ανάκριση που τους υποχρεώνουν να περνούν κάθε Δευτέρα πρωί. Πρέπει να λένε με τη σειρά στις δασκάλες τους τι έφαγαν, τι ήπιαν, τι μαγείρεψε η μάνα τους το Σαββατοκύριακο και πού τους πήγαν για διασκέδαση. Όλα θέλουν να κάνουν κακά τους. Σφίγγονται και παίρνουν αφύσικες πόζες. Τα βλέφαρα γέρνουν και τα χασμουρητά ακούγονται ως την πόρτα της αίθουσας καθώς την ανοίγω και εμφανίζομαι μπροστά τους με ένα αινιγματικό χαμόγελο.
Τα προσωπάκια αρχίζουν να κάνουν μορφασμούς και να μου γελούν πονηρά ενώ ταυτόχρονα γνέφουν προς το μέρος μου.
«Γειά σας κυρία Σώτη!…»
Μια στιγμή μετά οι δασκάλες στραβομουτσουνιάζουν. Μου λένε να περιμένω λίγο γιατί η ανάκριση δεν έχει φτάσει στο τέλος της. Το αγοράκι που απέμεινε τελευταίο κοιμάται με τα χέρια σταυρωμένα στο καρεκλάκι του από το βάρος της αδράνειας. Είναι ξανθούλης με λυπημένο ύφος.
«Ξύπνα!» του φωνάζει η μια δασκάλα και του πετάει ένα διπλωμένο χαρτί στο κεφάλι. Τα παιδιά γελούν με το πάθημά του ενώ η μια δασκάλα ανακρίνει την άλλη.
«Εσύ τι έκανες το Σαββατοκύριακο;»
«Τίποτα. Δουλειές, δουλειές…α, ξέχασα, ήπια και ένα καφέ»
«Εσύ;»
«Κι εγώ τα ίδια»
Η πένθιμη παράσταση τελειώνει και ο φαύλος κύκλος της βαρεμάρας ανοίγει για να έρθει το παραμύθι. Παρατήρησα ότι τα μόνα παιχνίδια που ήταν ελεύθερα για πρόσβαση ήταν η κουζίνα και τα μαγειρικά της σκεύη. Τα παιδάκια, αγόρια και κορίτσια, ορμούσαν με μανία πάνω τους και τα αράδιαζαν νωχελικά στο πάτωμα. Τα στοίχιζαν και τα κοιτούσαν. Έδειχναν μελαγχολικά και τους εκνεύριζε να μαγειρεύουν όλη την ώρα. Καμιά κατασκευή, κανένα τουβλάκι, τίποτα… Για λόγους πρόληψης, μην τυχόν και τα εκσφενδόνιζαν στο κεφάλι καμιάς δασκάλας, τα είχαν κρύψει από μπροστά τους. Ο μικρός Βίδας μόλις με βλέπει μου φέρνει ένα δίσκο πλαστικό, μακρόστενο, με ένα φλιτζανάκι του καφέ χωρίς πιατάκι κι ένα μπολάκι με ένα φρούτο στο εσωτερικό του. Το πήρα ευχαριστώντας τον και του έδωσα τα θερμά μου συγχαρητήρια. Βρήκε ένα έξυπνο τρόπο να κάνει την αναπαράστασή του. Αφού του πήραν το κατσαβίδι και την βίδα του, τα εγκληματικά χειρουργικά εργαλεία του εγκεφάλου του, εμφάνισε νέα πειστήρια του εγκλήματος για να μην εξαφανισθούν τα ίχνη του. Όλο το περιεχόμενο του δίσκου που μου έδωσε αντικατοπτρίζει το μενού του νοσοκομείου που του έφερναν στο κρεβατάκι του…!
Βλέπετε πόσο εύστοχα διαχωρίζουν τα παιδιά την ανάγκη από την επιθυμία. Ο Lacan το φοβήθηκε και μετέτρεψε την ανάγκη σε αίτημα και την επιθυμία σε επιθυμία του Άλλου. Σχεδιάζει ένα κύκλο πάνω σε μια σφαίρα (αίτημα-επιθυμία) και βρίσκεται στην τοπολογική επιφάνεια του Τόρου. Ο ένας κύκλος μέσα στον άλλο και η συρρίκνωσή τους σε σημείο μας οδηγεί σένα κόσμο που όσο κι αν τον έχουμε στην παλάμη του χεριού μας δεν τον επιθυμούμε. Τον τσαλακώνουμε, τον κάνουμε Ιερό Σκουπίδι, εξετάζουμε τις τρύπες του και πέφτουμε στην Ιερή Σιωπή μιας σαγηνευτικής βύθισης…
Ο μικρός βίδας σπάει τη σιωπή και μου λέει:
«Εσύ περνάς καλά;»
Του γνέφω καταφατικά χαμογελώντας. Είναι το μόνο ερώτημα που δεν τους έκαναν οι δασκάλες τους.

 

 

http://psychiama.blogspot.com/2017/05/blog-post_14.html?spref=bl

Αναδημοσίευση από http://psychiama.blogspot.gr

Advertisements

|Πυρηνική Ψυχή* Νομίζω ότι βρήκα τί συμβαίνει μέχρι να ‘ρθει ο θάνατος… ή αλλιώς, πότε έρχεται αυτός |

Λένε ότι τα δύσκολα κινητοποιούν τον άνθρωπο περισσότερο από τα εύκολα.
Cut.

Βλέμμα αμίλητο.

Γεμάτο με κραυγή αγωνίας.

Κραυγές.

Απελπισία.  Απόγνωση.

Cut.

Ότι τί, δηλαδή;

Εκεί που ζεις, εκεί που υπάρχεις, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες,  ξαφνικά παύεις;

Παύεις να ζεις; Παύεις να υπάρχεις;

Δε γίνεται αυτό.

Το έχω ξαναπεί.

Δε γίνεται αυτό.  Δε δέχομαι να παύεις.

Δεν παύεις. Κάτι άλλο συμβαίνει που με τις γηινες δισδιάστατες,το πολύ τρισδιάστατες αισθήσεις μου, δε δύναμαι να αντιληφθώ.

Cut.

Άκυρο και το cut.

Αφού δεν υπάρχει ο χρόνος. Δεν Υπάρχει Χρόνος.

Τί κόβεις;  Την στιγμή;

Παρελθόν, παρόν, μέλλον;

Αόριστος, ενεστώτας, μέλλοντας;

Αηδίες. Ανθρώπινες κατασκευές.

Cut.

Πάρε ανάσα.

Cut. Ξανά.

Λοιπόν… Άκου τί γίνεται. Είμαι -σχεδόν – σίγουρη πια.

Γεννιέσαι. Ξεκινάς (;) αυτήν την ζωή σου με μία ψυχή, πρωταρχική, πυρηνική, μοναδική, ανεξίτηλη.

Όσο περνάει αυτό το ανθρώπινο κατασκεύασμα βλέπε χρόνος (άχρονος), αρχίζεις κι αποκτάς και μια δεύτερη ψυχή, επίκτητη, εξίσου μοναδική, σε τροχιά γύρω από την πυρηνική σου ψυχή.

Οι δυσκολίες, οι απώλειες, οι στενοχώριες, τα ζορίσματα, οι πληγές, τα χτυπήματα καταγράφονται στην πυρηνική σου ψυχή… Κι όσο καταγράφονται, με κάποιον τρόπο, περίεργο, σαρωτικό, ανεπανάληπτο κάθε φορά, σπάει, κόβεται κι από ένα κομματάκι από αυτήν την πυρηνική σου ψυχή:

άλλοτε με έκρηξη, άλλοτε με μπαλτά, κάποτε με σουγιαδάκι…

Κόβεται, διαμελίζεται, λαβώνεται…

Συνεχίζεις όμως να ζεις… Γιατί έχεις ακόμα αυτήν την ψυχή, την πυρηνική, που την επουλώνεις με στιγμές, αγγίγματα, αγκαλιές, ομορφιές, σ’αγαπώ, και δυναμώνεις και την πλασμένη από εσένα ψυχή.

Κι έτσι, πορεύεσαι. Προχωράς. Υπάρχεις. Χαμογελάς. Δακρύζεις. Κλαις. Αναπνέεις. Ζεις. Κι ας πονάς. Με τις δύο ψυχές σου.

Όταν πια δε (σου) μείνει κομμάτι πυρηνικής ψυχής, έρχεται ο θάνατος. Για να βάλει μια στιγμιαία τελεία και να καλέσει όλα σου τα πληγωμένα, χαμένα ψυχικά κομμάτια, για να δημιουργηθεί ξανά αυτός ο πληγωμένος πυρήνας, και να αναχωρήσει…

Cut.

Είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν να ζεις, να συνεχίζεις να ζεις, να προσπαθήσεις να ζεις, χωρίς τους αγαπημένους σου, χωρίς τους ανθρώπους σου, χωρίς ψυχή, χωρίς την ψυχή σου, χωρίς τις ψυχές σου;

| αφιερωμένο με όλη την αγάπη μου, στην λατρεμένη θεία μου, Έλλη, την δεύτερη μάνα μου, στο κομμάτι της ψυχής μου, που αποφάσισε την Δευτέρα, 17/10/2016, να καλέσει τα ψυχικά της κύτταρα και κομμάτια, να τα συγκεντρώσει, και να αναχωρήσει… Θεία Έλλη; Σε αγαπάω, πάντα και για πάντα |

Search my soul to see yours…*

unnamed3

Θάψτε με μαζί με όλες τις ποδοσέλφι του καλοκαιριού.

Τόσα πόδια καμιά κλωτσιά σε μπάτσο. Μαζί με όλες τις call in γεωγραφικές αποτυπώσεις του ήμουν κι εγώ εκεί. Σε καμιά όμως διαδήλωση και καμιά διαμαρτυρία. Μαζί με όλες τις εγωλαγνικές φωτογραφίες του περνάω καλά και θέλω να το μαθαίνετε. Θεσπέσιο ανεβαστικό για όλους τους αναγκαστικά στερημένους. Μαζί με όλες τις φωτογραφίες φαγητών και γευμάτων. Συμπεριφορά συμπόνοιας για τους πολλαπλασιαστικά πεινασμένους της διπλανής ή της δικιάς μας πόρτας.Γεμίστε το φτηνό φέρετρο με τις φερομόνες μιας ψευδεπίγραφης εγωκεντρικής αισιοδοξασίας, με τις αόρατες χειρολαβές μιας ανύπαρκτης συνέχειας του κάπως ζην. Τυλίχτε μέ το σάβανο όλο το ειδικό βάρος της σκόνης μιας ραγισμένης επιφάνειας. Ώσπου τιγκαρισμένο το θανατοκούτι απ’ όλη την ματαιοδοξία της φθηνής προσωρινότητας μετατραπεί σε κενοτάφιο. Του πτώματος απόντος. Όπως ακριβώς η καταγεγραμμένη «εμπειρία». Το σώμα δραπετεύοντας σε ομαδικό τάφο να πλυθεί με τις αναμνήσεις μιας ζωής ζώσας. Να πλυθεί με τα αρώματα και τις μυρωδιές κορμιών, βουνών και θαλασσών που λατρεύτηκαν, περπατήθηκαν και κολυμπήθηκαν. Να πλυθεί με εκείνη την αχαλίνωτη ροή που έχει ο ιδρώτας του ερωτικού πόθου πριν στάξει στο σεντόνι, με εκείνη τη γεύση αρμύρας πού ΄χει το δάκρυ όταν τρυπώνει σε ένα φιλί. Να πλυθεί με την σιγουριά και το κουράγιο που δίνει το άγγιγμα ενός συντρόφου στον ώμο, όταν τραυματισμένοι κουτσαίνουμε σε μιαν άσφαλτο Πορείας. Να πλυθεί με εκείνη την αφή που μόνο το χέρι της αγίας ερωμένης αγγίζει, στέλνοντας μηνύματα σε όλους τους πόρους του κορμιού. Να πλυθεί με την ανατριχίλα που διαπερνά την σπονδυλική στήλη για να διαχυθεί σαν ναρκωτικό και στην πιο απόκρυφη αρτηρία.

Θάψτε με μαζί με άλλους.

Γυμνό.

credits to Christos Diamantis

(August 29, 2016)

Από ‘ρο’

12540514_225179077817536_9164589213257770836_n

Ελλείψεις. Παραλείψεις.
Απορώ. Από ‘ρο’.
Ρώτησα.
Γιατί;
Γιατί φοβήθηκες να σ’αγαπώ;
Απορώ.
Γιατί;
Από ‘ρο’.
Ρολόι χαλασμένο.
Ήμουν για εσένα;
Απορώ.
Αυτό ήμουν;
Από ‘ρο’.
Ρότα καινούρια.
Προς τον ουρανό.

(s.p. / dawn 21.01.2016)

<*Poetry in (E)motion*+Side-stream Everyday Casualties|>

fghfgfhhfgh

(My) Little Shop of Horrors***
with Sarra
(Sarra7*)

presents

<*Poetry in (E)motion*+Side-stream Everyday Casualties|>

Celebrating the *100th* Upload!!! ~***

Selection n’ compilation by Sarra for (My) Little Shop of Horrors***
WEdnesday, 14_10_2015

Ακούγονται αναγνώσεις από το πόνημα του Περικλή Κοροβέση, »Παράπλευρες Καθημερινές Απώλειες»

»…να φεύγω προς το άγνωστο…
διαρκώς κυνηγημένος..
ακλόνητα ασύμβατος
πάντοτε λυτρωμένος…»
*** Όλα είναι Δρόμος όταν η Ψυχή είναι Βαθειά *** — with Δρόμοι μου…*

http://sarra7.wix.com/mylittleshop7

much appreciation n’ love to all of you,
1ove ❤ *