Τί θα συνέβαινε αν…

Marvel-Superheroes1

Τι θα συνέβαινε αν…

Τι θα συνέβαινε αν ο κύριος Καρανίκας, ειδικός σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού (πως λέμε δώστου έναν τίτλο ελαφρώς ακαταλαβίστικό, και τελείως γενικό, να το βολέψουμε το παιδί, κι άσε τους άλλους να βουρλίζονται) στο γραφείο του πρωθυπουργού, είχε αποφασίσει να εντρυφήσει στο μάθημα της νέων ελληνικών κατά την διάρκεια της σχολικής του θητείας;
Τι θα συνέβαινε λοιπόν αν είχε συναντηθεί με την Φόνισσα του κυρ-Αλέξανδρου και είχε τρομάξει αλλά και εντυπωσιαστεί από το πόσο ασαφής και απροσδιόριστη είναι η γραμμή ανάμεσα στο καλό και το κακό; Και είχε ίσως αναρωτηθεί εγώ στην θέση της τι θα έκανα;
Τι θα του συνέβαινε αν είχε διαβάσει και ξαναδιαβάσει τον Απολείπειν ο θεός Αντώνιον του αλεξανδρινού, σκοντάφτοντας κάθε φορά στην τελευταία αποστροφή του αποχαιρετισμού;
Κι αν παραμένοντας ακόμα στο σκηνικό της Αλεξάνδρειας, αναρωτιόταν για την αριστερά και τις μεθόδους της έτσι όπως θα χανόταν μέσα στις σελίδες της Λέσχης και της Αριάγνης και της Νυχτερίδας;
Κι αν παρ’ ελπίδα, συναντούσε στο δρόμο του αυτόν τον χλεμπονιάρη τον Ρασκόλνικοφ του Φιοντόρ, κι ίσως-ίσως και κάποιους στίχους ξέμπαρκους από το Κατά Σαδδουκαίων, κι ακόμα τι θα γινόταν αν έπεφτε φόρα παρτίδα πάνω στον καπετάν Αχάμπ και την λυσσαλέα καταδίωξη του;
Τι θα συνέβαινε άραγε στη ψυχή και στο μυαλό του κυρίου Καρανίκα, ειδικού συμβούλου του πρωθυπουργού (τάπαμε αυτά), αν άρχιζε ν’ αναρωτιέται γιατί ο Άρης Αλεξάνδρου έγραψε για ένα άδειο Κιβώτιο, γιατί ο Καζαντζάκης ταλανιζόταν σ’ όλη του τη ζωή από μια Αναφορά στον Γκρέκο και γιατί τον Σεφέρη τον πλήγωνε διαπαντώς η γενέθλια γη;
Θα είχε απαρνηθεί την Ελένη;
Μα μήπως όλα για μια Ελένη δεν γίνονται;
Θα είχε αρνηθεί την θέση του στου Μαξίμου;
Μα μήπως όλα για να τρουπώσουμε δεν συντελούνται;
Θα είχε αναθεωρήσει την οπτική του για τον κόσμο;
Ω τι κόσμος πατέρα!

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, -στο ίδιο σύμπαν που κινείται η Κατερίνα Στεφανίδη (και ουχί Στεφανίδου, προσέξετε συμπατριώται το ου) και ο Γκαζμέντ Καπλάνι και ο Δημήτρης Νανόπουλος και όλοι οι αφανείς κι ασήμαντοι ήρωες-, σε μια παράλληλη πατρίδα, υπάρχουν και οι ωραίοι ως Έλληνες, που μας κάνουν να χοροπηδάμε και να αλαλάζουμε, μέσα στις μεταμεσονύχτιες ώρες σε μια Αθήνα που λιώνει και απελπίζεται, για ένα χρυσό μετάλλιο, για ένα κερδισμένο στοίχημα, για ένα αύριο που ίσως-ίσως και να μην είναι και τόσο καταραμένο.

Εν Αθήναις, τη εβδόμη Αυγούστου, το σωτήριον έτος 2017.

από τη  Μάρω Κακαβέλα

 

(μερική έκλειψη Σελήνης και Πανσέληνος, Αύγουστος 2017, ακόμα εδώ…)

 

Advertisements

Όρια – Aισθάνομαι σημαίνει δημιουργώ ~Pessoa

❤ …

Searching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L)

wp-1462468868975.jpg

Όρια – Aισθάνομαι σημαίνει δημιουργώ

Αισθάνομαι ίσον σκέφτομαι χωρίς ιδέες και επομένως αισθάνομαι ίσον καταλαβαίνω, εφόσον το Σύμπαν δεν έχει ιδέες.

-Αλλά τι σημαίνει αισθάνομαι;

Έχω απόψεις δεν σημαίνει αισθάνομαι.

Οι απόψεις μας είναι άλλων ανθρώπων.

Σκέφτομαι σημαίνει θέλω να μεταδώσω στους άλλους αυτό που νομίζω ότι αισθάνομαι.

Μπορεί κανείς να μεταδώσει στους άλλους μόνο εκείνο που σκέφτεται.

Αυτό που αισθάνεται κανείς δεν μπορεί να το μεταδώσει. Μπορεί μόνο να μεταδώσει τη σημασία αυτού που αισθάνεται. Μπορεί κανείς να μεταδώσει μόνο την εμπειρία αυτού που αισθάνεται. Δεν είναι ότι ο αναγνώστης μπορεί να νιώσει από κοινού τα βάσανα. Αρκεί που αισθάνεται το ίδιο.

Το αίσθημα ανοίγει τις πόρτες της φυλακής στην οποία η σκέψη κλειδώνει την ψυχή.

Η οξυδέρκεια θα έπρεπε να φτάνει μόνο ως το κατώφλι της ψυχής. Στους προθαλάμους του αισθήματος η σαφήνεια απαγορεύεται.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 102 επιπλέον λέξεις

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ, ΚΟΝΤΕΥΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ… (αφιερωμένο)

Anna-Silia

-Πω πω!…
-Τί?…
-Η καρδιά μου, κοντεύει να σπάσει, έτσι όπως χτυπάει σαν τρελή…
-Μήπως ανέβηκες τρέχοντας τους δυο ορόφους?
-Όχι… δεν είναι αυτό…
-Αλλά?
-Άστο…
-Να τηλεφωνήσω στον 4ο, να έλθει ένας καρδιολόγος να σε δει?
-Όχι…
-Να πάμε μαζί στον 4ο, στους καρδιολόγους?
-Όχι, σου λέω… όχι…
-Ξεκουράσου. Θα σου περάσει.
-Αποκλείεται…
-Να σου δώσω ένα ποτήρι νερό?
-Να μου δώσεις τα… χέρια σου, να τα κρατήσω λίγο…
______________________

«Αν σταματήσω μια Καρδιά που πάει να σπάσει
Δεν ήρθα μάταια στη ζωή
Αν απαλύνω κάποιου την Οδύνη
Ή ηρεμήσω άλλου τον Πόνο
Ή βοηθήσω τον μισολιπόθυμο Κοκκινολαίμη
Να μπει ξανά μες στη Φωλιά
Δεν ήρθα μάταια στη ζωή»

(Ποίημα από τον τόμο Emily Dickinson, Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά: Ποιήματα και επιστολές,
ανθολ.: Λιάνα Σακελλίου – μτφρ.: Λιάνα Σακελλίου, Αρτεμις Γρίβα, Φρόσω Μαντά, Gutenberg 2013)
————————————————————————-
Ένα ποίημα, αφιερωμένο στον «Κινέζο» μου…

c4d6b7e7ef99a2d58538b279bd0439b4

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Εκδρομή

*

Πότε-πότε την Κυριακή

Εκδρομη

Κάθε Παρασκευή θέλω να φτιάξω την βαλίτσα για μια εκδρομή που κάποτε αναφέραμε, τυχαία, ότι θέλαμε να κάνουμε. Κοιτάζω τον καιρό της επόμενης μέρας, ψάχνω ρούχα όμορφα αλλά και άνετα. Να μην φανεί ότι προσπάθησα. Σκέφτομαι την διαδρομή, ήδη από τον περιφερειακό το μυαλό θα αρχίσει να ταξιδεύει. Θα φοράς τα γυαλιά ηλίου και θα χαμογελάς σε ορίζοντες άγνωστους, μεγάλους ή μικρούς λίγη σημασία έχει. Ο ήλιος στο πρόσωπο μας, ο ουρανός αντάξιος των προσδοκιών μας, ο δρόμος χωρίς κίνηση. Όλα ιδανικά, έτσι για την αλλαγή.

Μια στάση για καφέ. Μισείς τις στάσεις, θέλεις να φτάνεις κατευθείαν στον προορισμό. Κανένας Καβάφης δεν σε έπεισε ποτέ για το αντίθετο. Θα κοροϊδέψω το λουκούμι πάνω στο πιατάκι του ελληνικού. Παλιακό μωρέ, παρ’ όλα αυτά θα σου κλέψω λίγη γεύση από τριαντάφυλλο μ’ ένα γρήγορο φιλί. Μην σου στερήσω την μπουκιά σου, αλλά να ανασάνω κι εγώ.

Πίσω στο αμάξι. Δυναμώνεις την μουσική…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 143 επιπλέον λέξεις

Την… βαρύτητα μου μέσα…

όλα, σου λέω 🙂

Anna-Silia

Ζήτησα ακρόαση από την Μητέρα Φύση για να της υποβάλλω το εύλογο παράπονο μου και να συζητήσουμε πιθανές λύσεις, μπας και δω χαΐρι με όλα αυτά τα δυσμενή που μου συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια. Και… εξηγούμαι:
Προϊόντος του χρόνου, όλα τα «στοιχεία» που απαρτίζουν τον υπέροχο Εαυτό μου (θεϊκό πρόσωπο-κορμί), έχουν μια τάση να υποκύπτουν στο φαινόμενο-δύναμη… που φέρει το βαρύγδουπο όνομα… «Βαρύτητα» και να παίρνουν τον κατήφορο… Βλέφαρα, μάγουλα, προγουλάκια, λαιμός, στήθος (γμτ), στομαχάκια, κοιλιά, γλουτοί (ξανα γμτ), μηροί, γάμπες,… θα ορκιζόμουν πως ακόμα και οι… αστράγαλοι μου, πήραν καθοδική πορεία…
Με άκουσε με προσοχή και μου απάντησε με ένα σιβυλλικό, ξερό, λακωνικό…
-Νομοτέλεια!… ο επόμενος παρακαλώ…
-Μα… (διαμαρτυρήθηκα), δεν υπάρχει κάποια λύση?… κάποια βοήθεια τέλος πάντων?
Γύρισε σαφώς ενοχλημένη το βλέμμα της ξανά προς το μέρος μου και…
-Βεβαίως… Να στέκεσαι και να περπατάς… με τα χέρια.
-Με τα χέρια???
-Ακριβώς. Κάνεις… κατακόρυφη αναστροφή και στέκεσαι και περπατάς……

Δείτε την αρχική δημοσίευση 16 επιπλέον λέξεις

Η Άμπι και η βουτιά στο παρελθόν

dimart

Αμπιλογίες — της Στου Κλόσερ

Διάλογοι με την Άμπι: κάποτε επιδίδεται σε αμπιλοφιλοσοφίες, συχνά είναι πνεύμα αμπιλογίας — και πάντως ποτέ δεν μασάει τα λόγια της (προτιμάει τα παπούτσια). ]

DSC08153 (2)

— Τι κάνεις Άμπι μου;

— Γυρίζω πίσω, στις σελίδες της εφηβείας μου.

— Γιατί;

— Για να δροσιστώ με την βουτιά στο παρελθόν.

— …

* * *

Εδώ άλλες Αμπιλογίες

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Δείτε την αρχική δημοσίευση