» Προσφυγικές μνήμες: αποσκευές»

goya_dog

»Όλα τ’ άλλα είναι τυχαία.
Δεν είναι στ’ αλήθεια δικά σου.
Όλα τ’ άλλα πρέπει να τ’ αφήσεις πίσω.»

source:

https://komparsos.wordpress.com/2017/04/26/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%bc%ce%bd%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%ce%ad%cf%82/

|Πυρηνική Ψυχή* Νομίζω ότι βρήκα τί συμβαίνει μέχρι να ‘ρθει ο θάνατος… ή αλλιώς, πότε έρχεται αυτός |

Λένε ότι τα δύσκολα κινητοποιούν τον άνθρωπο περισσότερο από τα εύκολα.
Cut.

Βλέμμα αμίλητο.

Γεμάτο με κραυγή αγωνίας.

Κραυγές.

Απελπισία.  Απόγνωση.

Cut.

Ότι τί, δηλαδή;

Εκεί που ζεις, εκεί που υπάρχεις, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες,  ξαφνικά παύεις;

Παύεις να ζεις; Παύεις να υπάρχεις;

Δε γίνεται αυτό.

Το έχω ξαναπεί.

Δε γίνεται αυτό.  Δε δέχομαι να παύεις.

Δεν παύεις. Κάτι άλλο συμβαίνει που με τις γηινες δισδιάστατες,το πολύ τρισδιάστατες αισθήσεις μου, δε δύναμαι να αντιληφθώ.

Cut.

Άκυρο και το cut.

Αφού δεν υπάρχει ο χρόνος. Δεν Υπάρχει Χρόνος.

Τί κόβεις;  Την στιγμή;

Παρελθόν, παρόν, μέλλον;

Αόριστος, ενεστώτας, μέλλοντας;

Αηδίες. Ανθρώπινες κατασκευές.

Cut.

Πάρε ανάσα.

Cut. Ξανά.

Λοιπόν… Άκου τί γίνεται. Είμαι -σχεδόν – σίγουρη πια.

Γεννιέσαι. Ξεκινάς (;) αυτήν την ζωή σου με μία ψυχή, πρωταρχική, πυρηνική, μοναδική, ανεξίτηλη.

Όσο περνάει αυτό το ανθρώπινο κατασκεύασμα βλέπε χρόνος (άχρονος), αρχίζεις κι αποκτάς και μια δεύτερη ψυχή, επίκτητη, εξίσου μοναδική, σε τροχιά γύρω από την πυρηνική σου ψυχή.

Οι δυσκολίες, οι απώλειες, οι στενοχώριες, τα ζορίσματα, οι πληγές, τα χτυπήματα καταγράφονται στην πυρηνική σου ψυχή… Κι όσο καταγράφονται, με κάποιον τρόπο, περίεργο, σαρωτικό, ανεπανάληπτο κάθε φορά, σπάει, κόβεται κι από ένα κομματάκι από αυτήν την πυρηνική σου ψυχή:

άλλοτε με έκρηξη, άλλοτε με μπαλτά, κάποτε με σουγιαδάκι…

Κόβεται, διαμελίζεται, λαβώνεται…

Συνεχίζεις όμως να ζεις… Γιατί έχεις ακόμα αυτήν την ψυχή, την πυρηνική, που την επουλώνεις με στιγμές, αγγίγματα, αγκαλιές, ομορφιές, σ’αγαπώ, και δυναμώνεις και την πλασμένη από εσένα ψυχή.

Κι έτσι, πορεύεσαι. Προχωράς. Υπάρχεις. Χαμογελάς. Δακρύζεις. Κλαις. Αναπνέεις. Ζεις. Κι ας πονάς. Με τις δύο ψυχές σου.

Όταν πια δε (σου) μείνει κομμάτι πυρηνικής ψυχής, έρχεται ο θάνατος. Για να βάλει μια στιγμιαία τελεία και να καλέσει όλα σου τα πληγωμένα, χαμένα ψυχικά κομμάτια, για να δημιουργηθεί ξανά αυτός ο πληγωμένος πυρήνας, και να αναχωρήσει…

Cut.

Είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν να ζεις, να συνεχίζεις να ζεις, να προσπαθήσεις να ζεις, χωρίς τους αγαπημένους σου, χωρίς τους ανθρώπους σου, χωρίς ψυχή, χωρίς την ψυχή σου, χωρίς τις ψυχές σου;

| αφιερωμένο με όλη την αγάπη μου, στην λατρεμένη θεία μου, Έλλη, την δεύτερη μάνα μου, στο κομμάτι της ψυχής μου, που αποφάσισε την Δευτέρα, 17/10/2016, να καλέσει τα ψυχικά της κύτταρα και κομμάτια, να τα συγκεντρώσει, και να αναχωρήσει… Θεία Έλλη; Σε αγαπάω, πάντα και για πάντα |

Search my soul to see yours…*

unnamed3

Θάψτε με μαζί με όλες τις ποδοσέλφι του καλοκαιριού.

Τόσα πόδια καμιά κλωτσιά σε μπάτσο. Μαζί με όλες τις call in γεωγραφικές αποτυπώσεις του ήμουν κι εγώ εκεί. Σε καμιά όμως διαδήλωση και καμιά διαμαρτυρία. Μαζί με όλες τις εγωλαγνικές φωτογραφίες του περνάω καλά και θέλω να το μαθαίνετε. Θεσπέσιο ανεβαστικό για όλους τους αναγκαστικά στερημένους. Μαζί με όλες τις φωτογραφίες φαγητών και γευμάτων. Συμπεριφορά συμπόνοιας για τους πολλαπλασιαστικά πεινασμένους της διπλανής ή της δικιάς μας πόρτας.Γεμίστε το φτηνό φέρετρο με τις φερομόνες μιας ψευδεπίγραφης εγωκεντρικής αισιοδοξασίας, με τις αόρατες χειρολαβές μιας ανύπαρκτης συνέχειας του κάπως ζην. Τυλίχτε μέ το σάβανο όλο το ειδικό βάρος της σκόνης μιας ραγισμένης επιφάνειας. Ώσπου τιγκαρισμένο το θανατοκούτι απ’ όλη την ματαιοδοξία της φθηνής προσωρινότητας μετατραπεί σε κενοτάφιο. Του πτώματος απόντος. Όπως ακριβώς η καταγεγραμμένη «εμπειρία». Το σώμα δραπετεύοντας σε ομαδικό τάφο να πλυθεί με τις αναμνήσεις μιας ζωής ζώσας. Να πλυθεί με τα αρώματα και τις μυρωδιές κορμιών, βουνών και θαλασσών που λατρεύτηκαν, περπατήθηκαν και κολυμπήθηκαν. Να πλυθεί με εκείνη την αχαλίνωτη ροή που έχει ο ιδρώτας του ερωτικού πόθου πριν στάξει στο σεντόνι, με εκείνη τη γεύση αρμύρας πού ΄χει το δάκρυ όταν τρυπώνει σε ένα φιλί. Να πλυθεί με την σιγουριά και το κουράγιο που δίνει το άγγιγμα ενός συντρόφου στον ώμο, όταν τραυματισμένοι κουτσαίνουμε σε μιαν άσφαλτο Πορείας. Να πλυθεί με εκείνη την αφή που μόνο το χέρι της αγίας ερωμένης αγγίζει, στέλνοντας μηνύματα σε όλους τους πόρους του κορμιού. Να πλυθεί με την ανατριχίλα που διαπερνά την σπονδυλική στήλη για να διαχυθεί σαν ναρκωτικό και στην πιο απόκρυφη αρτηρία.

Θάψτε με μαζί με άλλους.

Γυμνό.

credits to Christos Diamantis

(August 29, 2016)

Λίγο λίγο

Με έφτυνες λίγο λίγο

Το λίγο το δικό σου, ολόκληρο δικό μου

Και καλά

Και καλά, γειά σου

ΜαρΚ, ο Σημάδης

Ο «πρόσεχε μη μείνεις μόνη σου»

Ο απόλυτα μόνος

Το ένα τέταρτο της ζωής μου, σε σένα χαρισμένο

Που το μετέτρεψες ξαφνικά στο ένα τριακοστό πέμπτο

Στο τίποτα, δηλαδή

Κλάσμα με τον παρονομαστή να τείνει στο άπειρο

Δίνες φωτός αρχίζουν να στροβιλίζονται μπροστά στα μάτια μου

Κι εγώ αρχίζω να ανασαίνω ξανά

Λίγο λίγο

^Νεογέννητος ο πόνος^

12512446_842647989194330_4231725659604470327_n

Φυλάκισα τους πλανήτες και μ’ έπνιξαν τα ποτάμια τους.

Η ζωή που με καλεί και ο συνωστισμός εντός μου.

Πέρασμα σκοτεινό και αλληλέγγυα αυτά δεν είναι…

Νεογέννητος ο πόνος και πώς ν’αρνηθείς αυτό το βρέφος;

(dawn of 01.03.2016, credits to Anastasia Ioannidou)