Search my soul to see yours…*

unnamed3

Θάψτε με μαζί με όλες τις ποδοσέλφι του καλοκαιριού.

Τόσα πόδια καμιά κλωτσιά σε μπάτσο. Μαζί με όλες τις call in γεωγραφικές αποτυπώσεις του ήμουν κι εγώ εκεί. Σε καμιά όμως διαδήλωση και καμιά διαμαρτυρία. Μαζί με όλες τις εγωλαγνικές φωτογραφίες του περνάω καλά και θέλω να το μαθαίνετε. Θεσπέσιο ανεβαστικό για όλους τους αναγκαστικά στερημένους. Μαζί με όλες τις φωτογραφίες φαγητών και γευμάτων. Συμπεριφορά συμπόνοιας για τους πολλαπλασιαστικά πεινασμένους της διπλανής ή της δικιάς μας πόρτας.Γεμίστε το φτηνό φέρετρο με τις φερομόνες μιας ψευδεπίγραφης εγωκεντρικής αισιοδοξασίας, με τις αόρατες χειρολαβές μιας ανύπαρκτης συνέχειας του κάπως ζην. Τυλίχτε μέ το σάβανο όλο το ειδικό βάρος της σκόνης μιας ραγισμένης επιφάνειας. Ώσπου τιγκαρισμένο το θανατοκούτι απ’ όλη την ματαιοδοξία της φθηνής προσωρινότητας μετατραπεί σε κενοτάφιο. Του πτώματος απόντος. Όπως ακριβώς η καταγεγραμμένη «εμπειρία». Το σώμα δραπετεύοντας σε ομαδικό τάφο να πλυθεί με τις αναμνήσεις μιας ζωής ζώσας. Να πλυθεί με τα αρώματα και τις μυρωδιές κορμιών, βουνών και θαλασσών που λατρεύτηκαν, περπατήθηκαν και κολυμπήθηκαν. Να πλυθεί με εκείνη την αχαλίνωτη ροή που έχει ο ιδρώτας του ερωτικού πόθου πριν στάξει στο σεντόνι, με εκείνη τη γεύση αρμύρας πού ΄χει το δάκρυ όταν τρυπώνει σε ένα φιλί. Να πλυθεί με την σιγουριά και το κουράγιο που δίνει το άγγιγμα ενός συντρόφου στον ώμο, όταν τραυματισμένοι κουτσαίνουμε σε μιαν άσφαλτο Πορείας. Να πλυθεί με εκείνη την αφή που μόνο το χέρι της αγίας ερωμένης αγγίζει, στέλνοντας μηνύματα σε όλους τους πόρους του κορμιού. Να πλυθεί με την ανατριχίλα που διαπερνά την σπονδυλική στήλη για να διαχυθεί σαν ναρκωτικό και στην πιο απόκρυφη αρτηρία.

Θάψτε με μαζί με άλλους.

Γυμνό.

credits to Christos Diamantis

(August 29, 2016)

Advertisements

^Η σιωπή που ακολουθεί^

tumblr_o38aqnudXi1rtan4ko1_500

Όχι μόνο τ`αθώα παράπονα
Που αναποδογυρίζουνε με μια κλοτσιά στο στήθος
Όχι μόνο οι φωνές, που τις ξαπλώνουν στις πλατείες
Όχι μόνο οι ανύποπτοι ενθουσιασμοί
Πιο δυνατή είναι, πιότερο βαραίνει
Η σιωπή που ακολουθεί

Η σιωπή των πεισμωμένων δρόμων, των κλειστών παραθυριών
Η σιωπή των παιδιών μπροστά στον πρώτο σκοτωμένο
Η σιωπή μπροστά στην ξαφνική ατιμία
Η σιωπή του δάσους
Η σιωπή του αλόγου δίπλα στο ποτάμι
Η σιωπή ανάμεσα σε δυο στόματα, που δεν μπορούν να φιληθούν

Κι εκείνη η “ενός λεπτού σιγή”
Που παρατείνεται και γιγαντώνεται
Μες στις καρδιές, μες στους αιώνες
Η σιωπή που αποφασίζει τι είναι να μείνει, τι είναι να χαθεί.

Βύρων Λεοντάρης, Η σιωπή που ακολουθεί.

(αναδημοσίευση από http://skieratsa.tumblr.com)

« ΜΑΤΙΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ … »

fdfdgf

ΜΑΤΙΑ ; . . .

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ,
ΑΛΑΝΙΑΡΑΣ ‘Η ΒΟΛΕΜΕΝΗΣ,
ΚΑΠΟΤΕ, ΑΝ ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΤΕ,
ΘΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΟΥΝ
ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΜΑΤΗΜΟ . . .

ΑΠΟ ΣΚΕΨΕΙΣ,
ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ
ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΝ,
ΑΠΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ,
ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ
ΝΑ ΘΑΦΤΟΥΝ,
ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ,
ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ
ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ . . .

ΣΕ ΑΕΝΑΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΗΔΕΝ,
ΣΑΝ ΑΟΡΑΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ . . .

ΑΦΟΥ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΧΤΥΠΗΣΕΙ,
ΟΛΑ ΠΙΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ
ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΟΝΟΜΑΖΕΣ «ΖΩΗ» . . .

ΕΧΕΙΣ ΝΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ
ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ
«ΜΑΤΙΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ» . . . ;;;

ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
ΑΣΤΑΘΗΣ,
ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
ΙΔΙΑΖΟΥΣΑ,
ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ
ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ,
ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ
ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΟ,
ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΣΥΝΘΗΜΑ
ΑΝΑΡΧΙΚΟ . . .

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ
ΟΠΩΣ ΠΡΙΝ,
ΚΙ ΟΜΩΣ . . .
ΟΛΑ ΠΑΡΑΠΕΜΠΟΥΝ ΕΚΕΙ . . .

ΕΚΕΙ, ΟΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΗΣΥΧΟΣ,
Ή ΜΑΛΛΟΝ, ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΜΕΝΟΣ,
ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ
ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ
Ή ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΣ ΚΑΤΙ . . .

ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ,
ΗΡΘΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ . . .

ΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟΣ,
ΚΙ ΟΜΩΣ,
ΤΟΣΟ ΠΟΘΗΤΟΣ,
ΤΟΣΟ ΛΥΤΡΩΤΙΚΟΣ,
ΤΟΣΟ ΚΑΘΑΡΙΟΣ . . .

ΚΙ ΕΣΥ ΑΛΛΑΞΕΣ . . .
ΕΓΙΝΕΣ ΑΠΟΤΟΜΟΣ,
ΦΑΙΝΟΣΟΥΝ ΑΠΟΜΑΚΡΟΣ,
ΣΚΕΦΤΟΣΟΥΝ ΜΕ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ,
ΑΙΣΘΑΝΟΣΟΥΝ ΜΕ ΛΟΓΙΚΗ . . .

ΚΙ ΕΓΩ,
ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΑ ΜΕΤΑ . . .
ΠΟΛΥ ΜΕΤΑ . . .
ΟΤΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ
ΗΤΑΝ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ . . .

Γενναία Μάσκα

Ο Νταλί έχασε τα πινέλα του και ζωγραφίζει με τα χέρια του το μυαλό μου. Θα θελα να μαι κινούμενο σχέδιο. Α κίνητο. Έμαθα εκεί που ήτανε το σπίτι σου, φύτρωσαν κυππαρίσια. Θέλουν να το κάνουνε λέει νεκροταφείο. Ανθρώπινων σχέσεων. Στη μνήμη των πεσόντων. Ποιος απο τους δυο έφυγε με τις μεγαλύτερες απώλειες; Εδώ λείπουν μόνο κάτι χαμόγελα, ένα βράδυ Σαββάτου και τα χείλια μου. Εκεί;

Ξέρεις; Μπορείς να γυρίσεις. Δε σου απαγορεύεται.

Τα χρώματα της σκέψης

Ο Νταλί έχασε τα πινέλα του και ζωγραφίζει με τα χέρια του το μυαλό μου. Θα θελα να μαι κινούμενο σχέδιο. Α κίνητο. Έμαθα εκεί που ήτανε το σπίτι σου, φύτρωσαν κυππαρίσια. Θέλουν να το κάνουνε λέει νεκροταφείο. Ανθρώπινων σχέσεων. Στη μνήμη των πεσόντων. Ποιος απο τους δυο έφυγε με τις μεγαλύτερες απώλειες; Εδώ λείπουν μόνο κάτι χαμόγελα, ένα βράδυ Σαββάτου και τα χείλια μου. Εκεί;

Ξέρεις; Μπορείς να γυρίσεις. Δε σου απαγορεύεται. Έκανα και χώρο στην ντουλάπα μου για τα ρούχα σου αυτή τη φορά. Το σπίτι μου έχει ένα τρούλο για στέγη. Ο κήπος απουσιάζει. Λόγω εποχής. Θα το βρεις εύκολα.  Είναι το μόνο στη γειτονιά χωρίς τοίχους.

Θέλω να γυρίσω στο σχολείο. Να προλάβω να ρωτήσω ποιος προυπήρχε ποιανού. Το δράμα του ανθρώπου ή ο άνθρωπος του δράματος; Ποιος είναι το κατασκεύασμα και ποιος ο εφευρέτης; Ίσως πρέπει να σταματήσω να κατηγορώ τον Αισχύλο.

Εσύ πως τα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 238 επιπλέον λέξεις

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΟΣ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΟΣ

 on Wednesday, 28 September 2011 at 22:13

Πες μου μια ιστορία.

Τι είδους ιστορία, παιδί μου;

Μια ιστορία με ευτυχισμένο τέλος.

Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα σε όλον τον κόσμο.

Δεν υπάρχει ευτυχισμένο τέλος;

Δεν υπάρχει τέλος.*

 

ΚΑΘΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ του τετραθέσιου αγκαλιαστικού ξαπλωτερού καναπέ που έχει φιλοξενήσει όλες τις ψυχολογικές μου μεταπτώσεις της τελευταίας επταετίας, συλλογιέμαι πως πιο αισόδοξη σκέψη δεν πρόκειται να εφεύρω στη ζωή μου.

Διότι αν εσείς βιαστήκατε να υποθέσετε ότι επέλεξα το απόσπασμα για να σχολιάσω ταλαιπωρίες και μαρτύρια ατελεύτητα,

πλανηθήκατε πλάνην οικτράν.

Αντιθέτως, έχοντας περάσει σε κατάσταση ζεν κατόπιν συμβουλής ιατρού και για να αποφύγω εγκεφαλικά ή και καρδιακά επεισόδια, ανακαλύπτω πλέον την παρηγορητική επίδραση του άπειρου στη ζωή μου.

 

Δεν υπάρχει τέλος. Και καθετί που μοιάζει με τέλος, στην πραγματικότητα πρόκειται για μια καμπή, μια άνω τελεία, το τέλος μιας παραγράφου σε ένα κείμενο που συνεχίζει να γράφεται εσαεί.

 

Δεν υπάρχει «ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα». Διότι το καλά και το καλύτερα τα κερδίζεις μέρα με την ημέρα. Την επομένη ξαναρχίζεις να χτίζεις το καλά σου, γιατί τόση είναι η διάρκειά του. Έχει βραχυτάτη ημερομηνία λήξης.

Για να το κάνω πιο λιανά, στη δική μου μετάφραση το «δεν υπάρχει τέλος» σημαίνει δεν υπάρχει τέλος στην προσπάθεια, στον αγώνα, στον σεβασμό, στην αγάπη, στην καλή διάθεση, στην αξιοπρέπεια, στον έρωτα, στο πάθος, στην έμπνευση, στον κόπο. Κάθε μέρα που τελειώνει  με χαμόγελο ή έστω με με έναν ήσυχο ύπνο είναι μια κερδισμένη μέρα. Ένα μικρό ευτυχισμένο τέρμα σε μια ιστορία δίχως τέλος.

 

Δεν είμαι ηλιθιωδώς αισιόδοξη, ωστόσο, ναι, προτιμώ να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Προτιμώ, αντί να σκύβω το κεφάλι και να γονατίζω κάνοντας  μετάνοιες προσευχόμενη για τη σωτηρία μου σε αδιάφορους θεούς, να δίνω μικρές καθημερινές μάχες. Κι ας κερδίζω τις μισές ή λιγότερες.

 

Κοίτα πόσο παρηγορητικό είναι αυτό το «δεν υπάρχει τέλος». Σου δίνει περιθώρια επανόρθωσης.

Τίποτε δεν είναι οριστικό από την στιγμή που δεν τελειώνει. Δίνει και περιθώρια βελτίωσης, ανάπτυξης, ανάκαμψης.

Δείχνει πως έχει χιούμορ η ζωή. Ακόμη και διεστραμμένο.

 

Αρκεί να μην τα μπλέξεις.

Δεν υπάρχει τέλος δεν σημαίνει πως δεν τελείωσε η σχέση σου με τον Μάκη. Ούτε πως δεν τελείωσε η δουλειά σου εκεί που σε απέλυσαν. Ούτε ότι θα φέρεις πίσω στη ζωή αγαπημένους σου ανθρώπους.

Έχει να κάνει με σένα, αποκλειστικά. Ο εργασιακός σου βίος δεν τελειώνει, αλλάζει. Ο Μάκης έφυγε, θα έρθει κάποια στιγμή ο Τάκης. Ο πόνος της απώλειας δεν φεύγει, μόνο μαλακώνει, κι εσύ μαθαίνεις να ζεις αλλιώς, με την απουσία.

 

Όμως, ζεις.

Κι όσο ζεις, δεν υπάρχει τέλος.

 

της Νανάς Δαρειώτη

 

 

*Από το μυθιστόρημα «Πες μου μια ιστορία» (τίτλος πρωτοτύπου: «Lighthousekeeping») της Τζάνετ Ουίντερσον, μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου, εκδ. Μελάνι, 2007.