!Δωρεάν Βραδιές Σινεμά από τον Δήμο Ζωγράφου

dorean-vradies-cinema-apo-ton-dimo-zografou

Ραντεβού στο Σινεμά με τους μεγάλους δημιουργούς απο το Δήμο Ζωγράφου
Το Ν.Π.Δ.Δ. Πολιτισμού και Αθλητισμού Δήμου Ζωγράφου μας χαρίζει δωρεάν βραδιές Σινεμά με τους μεγάλους δημιουργούς του ελληνικού, ιταλικού και ισπανικού κινηματογράφου. Από την Τρίτη 8 Μαρτιου έως και το Σάββατο 23 Απριλίου, ο χώρος του ΑΛΕΚΑ- ΤΕΧΝΗ ΠΟΛΗΣ γεμίζει με προβολές βραβευμένων ταινιών και συζητήσεις με Έλληνες σκηνοθέτες και δημιουργούς.
Την επιμέλεια του καλλιτεχνικού προγράμματος για τις δωρεάν βραδιές Σινεμά έχει ο Γιάννης Καραμπίτσος (σκηνοθέτης, μοντέρ και κριτικός κινηματογράφου), ο οποίος θα προλογίσει τις ταινίες και θα συντονίσει την συζήτηση με το κοινό και τους δημιουργούς, μετά από κάθε προβολή.  Οι σκηνοθέτες που θα παρευρεθούν μετά την προβολή των ταινιών τους για να συζητήσουν με το κοινό είναι οιΠαντελής Βούλγαρης , Αννέτα Παπαθανασίου και Λεωνίδας Βαρβάρος.
Αναλυτικό Πρόγραμμα απο τις δωρεάν βραδιές Σινεμά του Δήμου Ζωγράφου:
  • ΤΡΙΤΗ 8/3/2016 20:30
ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ της Αννέτας Παπαθανασίου
Ένα τολμηρό και, ταυτόχρονα, συναρπαστικό ντοκιμαντέρ.
H Αννέτα Παπαθανασίου, επισκέπτεται την Καμπούλ για να διδάξει την Αντιγόνη του Σοφοκλή και να καταγράψει τη ζωή των Αφγανών καλλιτεχνών, που προσπαθούν να συνδυάσουν την τέχνη και τον πολιτισμό με την σκληρή καθημερινότητα σε αυτή την ταλαιπωρημένη χώρα. Αφηγείται τις ιστορίες των γυναικών ηθοποιών που έχουν την τόλμη να ασχοληθούν με το θέατρο και αντιμετωπίζουν σκληρή κριτική, κοινωνική αποδοκιμασία, ακόμα και απειλές για τη ζωή τους και την οικογένειά τους.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τη δημιουργό στις δωρεάν βραδιές Σινεμά.
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 12/3/2016 18:00
Βιριδιάνα, Λουίς Μπουνιουέλ, 1961, 90’.
Με τους: Σίλβια Πινάλ, Φρανσίσκο Ραμπάλ, Φερνάντο Ρέι, Χοσέ Κάλβο, Μαργαρίτα Λοζάνο.
Η δόκιμη μοναχή Βιριδιάνα επισκέπτεται τον θείο της, ο οποίος αποπειράται να τη βιάσει και αυτοκτονεί. Εκείνη, γεμάτη τύψεις, εγκαταλείπει το μοναστήρι και αφιερώνεται σε αγαθοεργίες. «Βέβηλη» ταινία του μεγάλου σουρεαλιστή σκηνοθέτη που ξεσήκωσε μετά τη βράβευσή της με Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες την οργή του Βατικανού και του φρανκικού καθεστώτος – το φιλμ προβλήθηκε στην Ισπανία μόλις το 1977!
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 12/3/2016 21:00
ROMA  CITTA  APERTA (ΡΩΜΗ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ) Ρομπέρτο Ροσελίνι ,1945, 110′
Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη του Ρομπέρτο ΡοσελίνιΡώμη, Ανοχύρωτη Πόλη του Ρομπέρτο Ροσελίνι στις δωρέαν βραδιές Σινεμά
Με τους: Άννα Μανιάνι, Άλντο Φαρμπρίτζι.
Ταινία που έφερε αισθητική επανάσταση στον χώρο του κινηματογράφου με θέμα την Αντίσταση των δημοκρατικών Ιταλών ενάντια στο φασισμό. Το πρώτο μεγάλο έργο του «ιταλικού νεορεαλισμού», ενός από τα σημαντικότερα αισθητικά κινήματα στην ιστορία του σινεμά από τον Ρομπέρτο Ροσελίνι τον έναν από τους δύο βασικούς εκπροσώπους του (ο άλλος ήταν ο Βιτόριο ντε Σίκα).
  • ΚΥΡΙΑΚΗ 13/3/2016 20:00
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ του Παντελή Βούλγαρη, 1998 ,121′
Όλα είναι δρόμος του Παντελή ΒούλγαρηΌλα είναι δρόμος του Παντελή Βούλγαρη στις δωρεάν βραδιές Σινεμά
Με τους : Δημήτρη  Καταλειφό ,Θανάση Βέγγο ,Γιώργο Αρμένη ,Κώστα Καζανά , Στέλλα Καζάζη.
Ένας αρχαιολόγος που ο φαντάρος γιος του αυτοκτόνησε στο φυλάκιο, ένας θηροφύλακας που μιλάει τη γλώσσα των πουλιών και ένας επιπλοποιός που τα σπάει σ’ ένα σκυλάδικο, επειδή τον εγκατέλειψε η γυναίκα του, όλοι συνθέτουν την σπονδυλωτή ταινία του Παντελή Βούλγαρη με κοινό παρανομαστή τον πόνο και την συντριβή του ανθρώπου μέσα από τον ατέλειωτο δρόμο της ζωής.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον δημιουργό στις δωρεάν βραδιές Σινεμά.
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 19/3/2016 18:00
Les Quatre Cents Coups (Τα 400 Χτυπήματα ) Φρανσουά Τριφώ 1959 ,Ασπρόμ. ,93′
Με τους: Ζαν-Πιέρ Λεό, Αλμπέρ Ρεμί, Κλερ Μοριέ.
Η αδιαφορία των γονιών του και η αυταρχική συμπεριφορά του σχολείου σπρώχνουν τον 13χρονο Αντουάν, ο οποίος ονειρεύεται τη θάλασσα, σε ένα ταξίδι φυγής στους δρόμους του Παρισιού. Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κανών για μία από τις ταινίες που γέννησε τη νουβέλ βαγκ και επηρέασε ολόκληρο το μοντέρνο σινεμά. Ερασιτέχνες ηθοποιοί, φυσικά ντεκόρ, σκηνοθετική αμεσότητα και αυτοσχεδιαστική διάθεση.
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 19/3/2016 21:00
LE SALAIRE DE LA PEUR (ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ) Ανρί Ζορζ Κλουζό 1953 ,151′
Με τους: Ιβ Μονταν, Σαρλ Βανέλ, Πίτερ Βαν Εικ.
Η περιπέτεια μιας ομάδας ανδρών που μεταφέρουν ένα φορτίο νιτρογλυκερίνης μέσα από τη ζούγκλα της Κεντρικής Αμερικής. Μία ωδή στη ματαιότητα, σπουδή στην απελπισία, κάτι μεταξύ νεορεαλισμού και γερμανικού εξπρεσιονισμού. Χρυσός Φοίνικας στις Κάνες και Χρυσή Άρκτος στο Βερολίνο .
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 26/3/2016 18:00
El Sur (Ο Νότος), Víctor Erice, 1983, 95’
Με τους: Omero Antonutti, Sonsoles Aranguren, Icíar Bollaín.
Η «Γκαβιότα», ένα σπίτι στην κορυφή του οποίου στριφογυρίζει ένας ανεμοδείκτης, βρίσκεται στα προάστια μιας πόλης στο Βορρά της Ισπανίας. Εκεί ζουν ο Αγκουστίν, γιατρός και μάγος-ραβδοσκόπος, η γυναίκα του Τζούλια, μια δασκάλα που κουβαλάει τις πληγές του Εμφυλίου και η μικρή τους κόρη Εστρέγια. Η Εστρέγια περνά την παιδική της ηλικία καλλιεργώντας μέσα στο παιδικό της μυαλό την υποψία για την ύπαρξη ενός οικογενειακού μυστικού: την παρουσία μιας άλλης γυναίκας στη ζωή του αγαπημένου της πατέρα. Μεγαλώνοντας και φτάνοντας στην εφηβεία, η Εστρέγια μαθαίνει όλο και περισσότερα και η ζωή στην «Γκαβιότα» αρχίζει ν’ αλλάζει. Η ταινία ακολουθεί τα μονοπάτια της μνήμης των ηρώων της και κυρίως της μικρής Εστρέγια, η οποία με την παιδική της αφέλεια ανακαλύπτει μεγάλα μυστικά για τη ζωή.
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 26/3/2016 21:00
Pierrot Le Fou (Ο Τρελός Πιερό), Ζαν Λικ Γκοντάρ ,1965 ,114′
 Ο Τρελός Πιερό του Zan Luc GodardΟ Τρελός Πιερό του Zan Luc Godard στις δωρέαν βραδιές Σινεμά
Με τους: Ζαν Πολ Μπελμοντό, Άννα Καρίνα, Σάμουελ Φούλερ.
Ο Πιερό εγκαταλείπει την γυναίκα και την κόρη του και το σκάει από το Παρίσι με την babysitter προσπαθώντας μαζί να αποφύγουν τους επαγγελματίες Αλγερινούς δολοφόνους που την καταδιώκουν. Μετακινούνται διαρκώς στη Μεσόγειο και στην διάρκεια του ταξιδιού φιλοσοφούν για τα πάντα. Αριστουργηματική ταινία, μία από τις 2-3 καλύτερες του Ζαν Λικ Γκοντάρ, στην οποία απελευθερωμένος από τις συμβάσεις της κλασικής δραματoυργίας αφήνεται να παρασυρθεί από ένα γνήσιο ποιητικό οίστρο.
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 2/4/2016 18:00
Η μαμά κλείνει τα 100 ,Carlos Saura ,1979, 95’
Με τους Geraldine Chaplin, Amparo Muñoz, Fernando Fernán-Gómez, Rafaela Aparicio, Norman Brisky, Caro Soriano, José Vivo.
Στο παλιό σπίτι μιας οικογένειας θα γιορταστούν μ’ ένα οικογενειακό δείπνο, τα εκατοστά γενέθλια της γιαγιάς. Με αυτή την αφορμή, καταφθάνουν όλα τα μέλη της οικογένειας, εκτός από ένα, που έχει πεθάνει, αλλά διατηρεί τη θέση του στο τραπέζι. Μετά από τις πρώτες εκδηλώσεις χαράς, η ατμόσφαιρα στο σπίτι αρχίζει να φορτίζεται. Πάθη, θυμοί, μίση και νευρώσεις δημιουργούν ένα κλίμα που θα οδηγήσεις στο σημείο κάποια από τα μέλη της οικογένειας να συνωμοτήσουν για να σκοτώσουν την γιαγιά και να την κληρονομήσουν.
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 2/4/2016 21 00
IL DESERTO ROSSO (ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΡΗΜΟΣ), Μικελάντζελο Άντονιόνι , 1964 ,120′
Με τους: Μόνικα Βίτι, Ρίτσαρντ Χάρις, Κάρλο Κιονέτι.
Η Τζουλιάνα, σύζυγος μηχανικού και μητέρα ενός παιδιού, με μια απόπειρα αυτοκτονίας στο παρελθόν της, βρίσκεται σε κατάσταση αποξένωσης από το κοινωνικό και ανθρώπινο περιβάλλον της. Προσπαθεί να πιαστεί απεγνωσμένα από κάπου, όπως για παράδειγμα από τον Κοράντο, συνάδελφο του άνδρα της, με τον οποίο ξεκινά μια ερωτική σχέση. Αλλοτρίωση και σύγχρονο βιομηχανικό περιβάλλον σε μια ταινία που άφησε εποχή για τη λειτουργική χρήση της έγχρωμης φωτογραφίας.
  • ΚΥΡΙΑΚΗ 3/4/2016 20:00
«Ούλοι εμείς, εφέντη» του Λεωνίδα Βαρδαρού,1998,108′
Ούλοι εμείς, εφέντη του Λεωνίδα ΒαρδαρούΟύλοι εμείς, εφέντη του Λεωνίδα Βαρδαρού στις δωρεάν βραδιές Σινέμα
Με τους: Βασίλη Κολοβό, Περικλή Μουστάκη, Αλέκος Ουδινότη, Φωτεινή Μελετέα
Μετά το τέλος του Εμφύλιου, μια ομάδα ανταρτών μένει για έξι χρόνια απομονωμένη στα βουνά της Ικαρίας. Ενδιαφέρον θέμα, κατάφερε να συγκινήσει το κοινό με τις ανάλογες μνήμες της ελληνικής Αριστεράς.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη της ταινίας στις δωρεάν βραδιές Σινεμά .
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 9/4/2016 18:00
«Le Roi et L’Oisseau» («Ο Βασιλιάς και το Πουλί») 1980, 103′
Παραδοσιακό, κλασικό κινούμενο σχέδιο του Πολ Γκριμό, που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του Γαλλικού animation.
Ο Κάρολος ο Πέντε και Τρία Οκτώ και Οκτώ ∆εκάξι κυβερνάει τυραννικά το βασίλειο της Τακικαρδίας. Κακομεταχειρίζεται την οικογένεια του Πουλιού –εξαιρετικού ομιλητή με πολύχρωμα φτερά, και αφηγητή της ιστορίας μας– και δίνει διαταγή να εξαφανίζονται μέσα σε καταπακτές όλοι όσοι δεν του αρέσουν. Κάποια νύχτα στο δωμάτιο του Βασιλιά, τρεις πίνακες –το πορτρέτο του και άλλα δυο, της γοητευτικής Βοσκοπούλας και ενός Μικρού Καπνοδοχοκαθαριστή– σαλεύουν και ζωντανεύουν…
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 9/4/2016 21:00
Entre Marx y una mujer desnuda (Ανάμεσα στον Μαρξ και μια γυμνή γυναίκα),1996, 90’
Η ταινία μεταφέρει τον θεατή στον Ισημερινό της δεκαετίας του 60, όταν ο προεκλογικός αγώνας που κήρυξε η στρατιωτική κυβέρνηση βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Μπερδεύονται όμως αλληλουχίες πραγματικών γεγονότων, αισθησιακών ονείρων και παράξενων επεισοδίων.Ο Καμίλο Λουσουριάγα ασχολείται ξανά με τη λογοτεχνία μέσω του Χόρχε Ενρίκε Αδόουμ, σύγχρονου συγγραφέα του ομώνυμου βιβλίου. Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία στον Ισημερινό και σε διεθνή φεστιβάλ όπως της Αβάνας και του Φεστιβάλ της Τριέστης.
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 16/4/2016 18:00
La Historia Oficial (Η επίσημη ιστορία) Luis Puenzo , 1985, 110’
με τους Héctor Alterio , Norma Aleandro, Τσέλα Ruiz, Chunchuna Villafane, Hugo Arana, Patricio Contreras,Guillermo Battaglia, Rey Leal.
Μπουένος Άιρες, 1983. Κατά τα τελευταία χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας στην Αργεντινή, μια πλούσια καθηγήτρια ιστορίας αρχίζει να συνειδητοποίει τί συνέβη εκείνη την περίοδο. Οι υποψίες της σχετικά με τις σκοτεινές υποθέσεις του άνδρα της και μια γιαγιά της Πλατείας Μαΐου που ψάχνει  την εγγονή της,  είναι οι λόγοι που την οδηγούν να επανεξετάσει «την επίσημη ιστορία» .
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 16/4/2016 21:00
Las 13 rosas (Τα 13 τριαντάφυλλα), Emilio Martínez Lázaro, 2007, 100’
Μετά τη νίκη των φρανκικών στρατευμάτων το 1939, ο Φράνκο υπόσχεται ότι θα τιμωρηθούν μόνο όσοι από τους αντιπάλους έχουν «ματωμένα χέρια». Δεκατρείς γυναίκες που δεν είχαν διαπράξει κανένα έγκλημα, συλλαμβάνονται με την κατηγορία της ανταρσίας, και καταδικάζονται σε θάνατο.
Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Υποψήφια για 14 βραβεία Γκόγια. Κέρδισε 4 (μουσικής, δεύτερου αντρικού ρόλου, φωτογραφίας και κουστουμιών).
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 23/4/2016 17:00
Umberto D.-Ο,τι μου Αρνήθηκαν οι Ανθρωποι , Βιτόριο ντε Σίκα, 1952 ,Ασπρόμ. , 89′ 
Umberto D.-Ο,τι μου Αρνήθηκαν οι Ανθρωποι , Βιτόριο ντε ΣίκαΟ Ουμπέρτο Ντομένικο Φεράρι προσπαθεί να επιβιώσει στη μεταπολεμική Ιταλία.
Με τους: Κάρλο Μπατίστι, Λίνα Τζενάρι, Μαρία Πία Κασίλιο.
Ένας συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος ζει μόνος του με μοναδική συντροφιά το πιστό σκυλί του, συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα οικονομικά, κινδυνεύοντας άμεσα να βρεθεί στο δρόμο.Νεορεαλιστικό σινεμά στην πιο τρυφερή, βαθιά ανθρώπινη στιγμή του από τον σκηνοθέτη του «Κλέφτη Ποδηλάτων».
  • ΣΑΒΒΑΤΟ 23/4/2016 21:00
LA GRANDE ILLUSION (Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ)  Ζαν Ρενουάρ, Ασπρόμαυρη, 114′
Με τους: Ζαν Γκαμπάν, Ντίτα Πάρλο, Εριχ Βον Στρόχαϊμ, Ζουλιάν Καρέτ, Μαρσέλ Νταλιό
Μαζί με τον «Κανόνα του παιχνιδιού» η καλύτερη ταινία του Ρενουάρ, του δεύτερου γιου του μεγάλου Γάλλου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου. Ο τίτλος αναφέρεται στη χιμαιρική ελπίδα που αναπτύχθηκε στην διάρκεια του πολέμου, πως είναι δυνατόν να σπάσουν οι ταξικοί φραγμοί και να αναπτυχθεί μια συντροφικότητα μεταξύ των ανθρώπων, πάνω από τάξεις και φύλα.
Οι δωρεάν βραδιές Σινεμά είναι μία ευγενική παραχώρηση του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος (IFG), του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου (INSTITUTO ITALIANO DI CULTURA), της Ισπανικής Πρεσβείας και του Instituto Cervantes.
Η είσοδος στις δωρέαν βραδιές Σινεμά είναι ελεύθερη και στην είσοδο γίνεται συγκέντρωση τροφίμων και φαρμάκων για το Κοινωνικό Παντοπωλείο και Φαρμακείο του Δήμου Ζωγράφου.
Οι δωρέαν βραδιές Σινεμά θα πραγματοποιηθούν στον χώρο ΑΛΕΚΑ – ΤΕΧΝΗ ΠΟΛΗΣ: 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας 13, Πλατεία Γαρδένιας, Ζωγράφου.

 

 

 

 

 

 

 

^Η σιωπή που ακολουθεί^

tumblr_o38aqnudXi1rtan4ko1_500

Όχι μόνο τ`αθώα παράπονα
Που αναποδογυρίζουνε με μια κλοτσιά στο στήθος
Όχι μόνο οι φωνές, που τις ξαπλώνουν στις πλατείες
Όχι μόνο οι ανύποπτοι ενθουσιασμοί
Πιο δυνατή είναι, πιότερο βαραίνει
Η σιωπή που ακολουθεί

Η σιωπή των πεισμωμένων δρόμων, των κλειστών παραθυριών
Η σιωπή των παιδιών μπροστά στον πρώτο σκοτωμένο
Η σιωπή μπροστά στην ξαφνική ατιμία
Η σιωπή του δάσους
Η σιωπή του αλόγου δίπλα στο ποτάμι
Η σιωπή ανάμεσα σε δυο στόματα, που δεν μπορούν να φιληθούν

Κι εκείνη η “ενός λεπτού σιγή”
Που παρατείνεται και γιγαντώνεται
Μες στις καρδιές, μες στους αιώνες
Η σιωπή που αποφασίζει τι είναι να μείνει, τι είναι να χαθεί.

Βύρων Λεοντάρης, Η σιωπή που ακολουθεί.

(αναδημοσίευση από http://skieratsa.tumblr.com)

^Νεογέννητος ο πόνος^

12512446_842647989194330_4231725659604470327_n

Φυλάκισα τους πλανήτες και μ’ έπνιξαν τα ποτάμια τους.

Η ζωή που με καλεί και ο συνωστισμός εντός μου.

Πέρασμα σκοτεινό και αλληλέγγυα αυτά δεν είναι…

Νεογέννητος ο πόνος και πώς ν’αρνηθείς αυτό το βρέφος;

(dawn of 01.03.2016, credits to Anastasia Ioannidou)

*Μένω πάντα με την απορία*

12733535_837080596417736_2997188021192617538_n

<< Ηλιος σύνοδο με Ποσειδώνα και Ηλιος τετράγωνο με Κρόνο >>

Το Σύμπαν ξέρει
Εκνευριστικά γνωρίζει πως οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τη φυγή κάπου ,κάπου ,και τη σερβίρει
Να ονειρευτείς μωρέ
Μέχρι η ψυχή να βαλαντώσει απ΄την πολύ τη μαγεία και μόνη της να επανέλθει στα ..καταναγκαστικά έργα
Τα κάτεργα του Κρόνου
Πάρε σου λέει έναν Ποσειδώνα και διαχειρίσου τον
Πάρε μια παραμύθα και ζήσε για λίγο μαζί της
Δες που είσαι ανήμπορος και λιγοστός
Αντιμετώπισε τις μαύρες τρύπες του κορμιού σου
Απόκτησε ,έστω για λίγο ,συμπόνια για τους αδύναμους
Αφέσου στα σύννεφα
Μέχρι βροχή να γίνουν ,προλαβαίνεις να ζησεις το ιδανικό
Της φαντασίας ;
Της φαντασίας ναι ,αλλά κι αυτό προνόμιο είναι στην άκαρδη ζωή που ζεις
Πλησίασε το θεό ,συνομίλησε μαζί του
Στον ενικό μίλα του ,θα σε καταλάβει
Κι εσύ θεός είσαι ,και δεν το ξέρεις
Ο Ηλιος θα φιληθεί με τον Ποσειδώνα στα Ψάρια μέχρι τα τέλη Φλεβάρη
Κι αν τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβεί ας ετοιμαστούμε για μια θεαματική απόσυρση
Από κείνες ξέρετε που η θλίψη μεγαλώνει ακόμα κι αναίτια ,η αυτοαπόρριψη σε κυριαρχεί και κλείνεσαι στον εαυτό σου και το φχαριστιέσαι
Μα έχουσι γνώση οι φύλακες
Η επόμενη όψη που θα κάνει ο Ηλιος είναι τετράγωνο με τον Κρόνο
Ανασκουμπώνονται οι πλανήτες να υποδείξουν το πραγματικό ,ρεαλιστικό κι απεχθές πρόσωπο της ζωής
Αυτό που λέει
Κόπος ,προσπάθεια ,με αποτελέσματα που θα φανούν στο χρόνο (σαν μεταχρονολογημένη επιταγή μ΄ακούγεται ) ,αν επιμείνεις ,αν έχεις υπομονή ,αν οργανωθείς προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση ,χωρίς παρορμητισμό κι αδημονία
Αυτό ήταν
Ονειρα πάπαλα
Το σιδηρούν προσωπείο του Κρόνου ξαναχτυπά (4.5 Μάρτη η ακρίβεια )
Χτίσε σου λέει ,αλλά το όγδοο θαύμα θα το δεις καιρό μετά
Δράσε κατά συνείδηση ,αλλά τη δικαίωση θα την πάρεις μετά
Πότε μετά ;
Μένω πάντα με την απορία
Ρε σεις μήπως την παίρνω και δεν το καταλαβαίνω ;

(dawn of 20.02.2016, credits to Anastasia Ioannidou)

 

 

 

Από ‘ρο’

12540514_225179077817536_9164589213257770836_n

Ελλείψεις. Παραλείψεις.
Απορώ. Από ‘ρο’.
Ρώτησα.
Γιατί;
Γιατί φοβήθηκες να σ’αγαπώ;
Απορώ.
Γιατί;
Από ‘ρο’.
Ρολόι χαλασμένο.
Ήμουν για εσένα;
Απορώ.
Αυτό ήμουν;
Από ‘ρο’.
Ρότα καινούρια.
Προς τον ουρανό.

(s.p. / dawn 21.01.2016)

^ Η Ζωή εν τάφω ^

Η Ζωή εν τάφω

 

(Η Ζωή εν τάφω)

Φίλοι μου κουρέλια,

αγαπημένε Στέργιο, και αγαπητέ σκύλε,

είμαι η Ζωή.

Σκύλε, βρήκα τη δική σου διεύθυνση και γι’ αυτό στέλνω το γράμμα σε ‘σένα. Απευθύνεται όμως και στον Στέργιο.

Σας γράφω από την εξωτική Πρέβεζα. Φαντάζομαι με ψάχνατε μέσα σε απίθανες καταστάσεις. Ενώ απλώς γύρισα στο πατρικό μου και έμεινα με τους γονείς μου.

«Η Ζωούλα γύρισε σπίτι της», όπως είπαν οι γείτονες.

Όταν πρωτοήρθα θέλανε να μου κάνουν προξενιό. Μη φανταστείτε Γεωργία Βασιλειάδου, και νεραντζάκι γλυκό, και «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», αλλά πάνω-κάτω τέτοια φάση. Με οικογενειακό φίλο, με δικιά του επιχείρηση, ρουμς το ρεντ.

Τσακωμοί, οικογενειακοί σύμβουλοι, σύμβουλοι σχέσεων, διαχείριση οργής, ψυχοθεραπευτές, ψυχαναλυτές, και φυσικά ψυχίατροι. Και φυσικά τα αναπόφευκτα χάπια.

 

«Η Ζωή τρελάθηκε».

«Η Ζωή δεν είναι αυτή που ήταν».

«Η Ζωή ήταν πάντα ξεροκέφαλη».

Έτσι είναι. Αν ζεις όπως σου λένε, είσαι υπομονετική και επίμονη.

Αν ζεις όπως θέλεις, είσαι ξεροκέφαλη κι αγύριστο κεφάλι.

Πάχυνα κουρέλια. Από τα χάπια. Με ζόρισαν τόσο, που τα πήρα πιο πολύ για να ηρεμήσω απ’ αυτούς. Βάρυνα ψυχικά κι έγινα πειθήνια, σοβαρή και χωρίς εξάρσεις, λογική και ήσυχη. Κανονική δηλαδή.

Όλοι ηρέμησαν εκτός από ‘μένα. Οι σκέψεις περί αυτοκτονιών με εγκατέλειψαν βέβαια, αλλά έγινα ευσυγκίνητη. Κλάμα βλέποντας ελληνική ταινία, κλάμα βλέποντας ειδήσεις, κλάμα κοιτώντας έξω απ’ το παράθυρο, κλάμα κοιτώντας το ταβάνι, κλάμα και με κλειστά τα μάτια.

Και μια συνειδητοποίηση κουρέλια: δεν είμαστε ούτε ό,τι πίνουμε, ούτε ό,τι διαβάζουμε, ούτε καν ό,τι γράφουμε. Κάποιες φορές είμαστε ότι λένε οι άλλοι πως είμαστε. Ο Πολωνός καθηγητής βιολογίας, στην Ελλάδα είναι ένας ακόμα οικοδόμος. Ο φοιτητής από το Πακιστάν, στην Ελλάδα είναι ένας από αυτούς που ήρθαν να μας φάνε το φαΐ μας. Οι Κούρδοι είναι αγωνιστές, μετά τρομοκράτες, μετά πάλι αγωνιστές, και βλέπουμε.

Έτσι κι εγώ. Ήμουν «το σπασικλάκι» στο σχολείο, αφού ήμουν το κορίτσι με τα εικοσάρια σε Φυσική, Χημεία, και Μαθηματικά. Αν ήμουν αγόρι, θα ήμουν ο γαμάτος τύπος, που έχει μαθηματικό μυαλό. Αλλά ήμουν κορίτσι. Όταν πέρασα στο Πολυτεχνείο, ήμουν «η ωραία γκόμενα» που όλοι ήθελαν να γαμήσουν. Το ότι πέρναγα τα δύσκολα εργαστήρια με 10, ήταν μάλλον επειδή με πήδαγε ο βοηθός. Στις συζητήσεις αυτό που έλεγα ήταν λιγάκι γυναικείο για την αντροπαρέα, και λιγάκι αντρικό για τη γυναικοπαρέα.

Η γυναικοπαρέα πίστευε πως είναι ο ρόλος των γυναικών να είναι ωραίες και ξανθιές. Πίστευαν πως ο άντρας πρέπει να είναι άντρας, και η γυναίκα πρέπει να είναι γυναίκα. Και μ’ αυτό εννοούσαν πως ο σωστός ο άντρας πρέπει νά ‘ναι εξουσιαστής, και η σωστή γυναίκα πρέπει να είναι επιθυμητή από τους άντρες. Πίστευαν πως όλα θα οδηγήσουν αναπόφευκτα στο να ολοκληρωθούν ως γυναίκες, κάνοντας μια όμορφη οικογένεια, με πολλά παιδιά. Σταμάτησα να βγαίνω μαζί τους γιατί παραήταν γυναίκες. Σταμάτησα να βγαίνω και με τους συμφοιτητές γιατί παραήταν άντρες, και με έβλεπαν μόνο σαν ένα ζευγάρι βυζιά. Κι έκανα παρέα μαζί σας, που δεν με θέλατε μόνο για πήδημα. Που ήμουν κι εγώ ένα κανονικό κουρέλι σαν κι εσάς. Στην παρέα μας δεν υπήρχαν αρσενικά και θηλυκά κουρέλια.

Όταν επέστρεψα ξανάγινα η «κορούλα» που τώρα που τελείωσε τις σπουδές της ήταν καιρός να παντρευτεί. Να υπανδρευθεί. Δηλαδή να θέσει εαυτόν υπό του ανδρός. Γιατί, ως γνωστόν, η γυναίκα μόνη της είναι ένα τίποτα. Γι αυτό και παραδίδεται από τον άνδρα-πατέρα στον άνδρα-γαμπρό. Γι αυτό και ο άνδρας-παπάς λέει «η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα». Και μην μπείτε στον κόπο να ερμηνεύσετε το «φοβείται» ως «σέβεται». Γράμματα ξέρανε αυτοί που τα γράψανε. Αν θέλανε να γράψουνε «να σέβεται», θα γράφανε «να σέβεται», και θα προσθέτανε «κι ο δε ανήρ να σέβεται τη γυναικα». Αλλά δεν το γράψανε.

Ζούμε σε μια χριστιανική χώρα. Κι η ηθική μας είναι η χριστιανική ηθική. Και η χριστιανική ηθική είναι η ηθική των δούλων. Δεν το λέω εγώ, ο Νίτσε το είπε. Την εντολή «αν σου ρίξουν σφαλιάρα να γυρνάς και τ’ άλλο μάγουλο» μάλλον ο αφέντης στο δούλο τη δίνει. Εμένα με ενθουσίασε το «Django Unchained» του Tarantino, με τον «αράπη» δούλο να επαναστατεί, και πάνοπλος να σκοτώνει μέσα σε μια πλημμύρα αίματος τ’ αφεντικά και τα τσιράκια τους. Και σιχάθηκα το «Δώδεκα Χρόνια Σκλάβος», όπου ο πρώην αφροαμερικάνος ελεύθερος -και τώρα «αράπης» δούλος- κάνει υπομονή, κρατάει το στόμα του κλειστό, ακόμα και μπροστά στην πιο κατάφορη αδικία, και ψέλνει χριστιανικά τραγούδια -αν και δεν ήταν πριν χριστιανός- μέχρι να έρθει ο πλούσιος φίλος του και να τον απελευθερώσει. Μόνο που το δεύτερο είναι αυτό που συγκίνησε τα πλήθη. Με το δεύτερο ταυτίζονται οι συμπολίτες μας. Και «η γυναικα είναι ο αράπης του κόσμου», όπως τραγούδησε κι ο John Lennon.

Θυμάμαι, σκύλε, που μου είχες πει πως μέχρι και την Τρίτη Δημοτικού έβλεπες μόνο εκπαιδευτική τηλεόραση και ντοκιμαντέρ. Και κρυφάκουγες τις συζητήσεις των συμμαθητών που έλεγαν για τη «Βιονική Γυναικα» και τους «Ντιουκς» και την «Αθλητική Κυριακή» και δεν μπορούσες να συμμετέχεις. Και άρχισες να βλέπεις τηλεόραση για να μπεις στην παρέα τους. Και μετά βαριόσουν και τους συμμαθητές σου και την τηλεόραση. Θυμάμαι που έλεγες πως στο Γυμνάσιο αγόρασες αθλητική εφημερίδα και είπες: «Ρε ‘σείς, στην Ιταλία κάποιοι με καραμπίνες κυνήγησαν τους οπαδούς της Γιουβέντους». Και σε κορόιδεψαν, και γέλασαν μαζί σου, όλα τα αγόρια της τάξης. Δεν ήξερες πως τους μπάτσους στην Ιταλία τους λένε Carabinieri. Και βαρέθηκες και αυτούς τους συμμαθητές, και σταμάτησες τις προσπάθειες να ενταχθείς, και αποδέχτηκες ότι είσαι -και θα είσαι- ξένο σώμα.

Έτσι κι εγώ. Κι εγώ ξένο σώμα είμαι. Και τώρα που πάχυνα, αυτό έγινε και κυριολεκτικό. Νιώθω σαν ξένο το σώμα μου. Γι αυτό και απέφυγα να σας συναντήσω. Γιατί ντρέπομαι. Γιατί με κάνουν να ντρέπομαι που υπάρχω. Όπως πάντα με έκαναν να ντρέπομαι γι αυτό που είμαι. Δεν γούσταρα να χτενίζω κούκλες και να παίζω με κουζινικά. Και με έκαναν να ντρέπομαι που δεν ήμουν σαν τα άλλα κοριτσάκια. Έπαιζα με κάτι «σιδεράκια με τρύπες» και με κάτι βίδες, και «έφτιαχνα διάφορα». Μόνο που εγώ τα «σιδεράκια» τα έλεγα «μικρά διάτρητα μεταλλικά ελάσματα». Και αυτά «που έφτιαχνα» τα έλεγα «κατασκευές». Και τη «δαγκάνα» την έλεγα «εκσκαφέα». Και όλοι οι θείοι και οι συγγενείς μου έλεγαν να γίνω δασκάλα. Γιατί ξέρω δύσκολες λέξεις. Εγώ όμως, ήθελα να γίνω μηχανικός. Αυτό, το μυαλό τους δεν το χώραγε. Γιατί τα κορίτσια είναι φτιαγμένα για άλλα πράγματα.

Και όταν σπούδαζα Πολιτικός Μηχανικός κυκλοφορούσα με μια φωτογραφική μηχανή. Και φωτογράφιζα μηχανές εργοστασίων, και φορτηγά, και εργοστάσια, και τρένα, και σταθμούς τρένων, και γέφυρες, και τον Πειραιά, και τα πλοία στον Πειραιά. Και οι συμφοιτητές μου ήταν σίγουροι πως φωτογράφιζα ηλιοβασιλέματα και ζευγαράκια που φιλιούνται. Και τα ποιήματα που έγραφα, όλοι πίστευαν πως μιλάνε για ανεκπλήρωτος έρωτες, και πως τελείωναν με το «και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα».

Και στη σχολή, καθηγητές και φοιτητές, αναρωτιόνταν «Πώς θα μπορέσει ένας άνθρωπος ένα και εξήντα να βάλει σε τάξη τους εργάτες, με αυτή τη τσιριχτή γυναικεία φωνούλα;» Θυμίζοντας μου περιφραστικά πως είμαι γυναίκα, και δεν μου ταιριάζουν αυτά, και πως οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν καριέρα γιατί θα κάνουν παιδιά.

Κουρέλια, ξέρετε πόσες φορές άκουσα «Ζωή δεν είναι αυτά για σένα»; Και τότε βρήκα εσάς. Και κατάλαβα πως ίσως όλοι οι άλλοι έχουν το πρόβλημα. Και έμαθα να χαμογελάω. Μόνο που μετά έπρεπε να γυρίσω σπίτι. Γιατί το παραξήλωσα. Κι ενώ οι γονείς μου σκίζονται για ‘μένα, εγώ χαζολογάω. Το να ζεις είναι χαζολόγημα. Το να είσαι νεκροζώντανος και να πεθαίνεις καθημερινούς θανάτους, εντός οικογενείας, αυτό μάλιστα. Αυτό είναι ζωή.

Αυτά τα πέντε χρόνια μαζί σας ήταν τα μόνα χρόνια που έζησα. Μετά έπρεπε να γυρίσω στους δικούς μου. Στους γονείς μου δηλαδή, γιατί «οι δικοί μου» θα είστε πάντα εσείς οι δύο.

Δεν παντρεύτηκα μεν, αλλά δεν δούλεψα και ως πολιτικός μηχανικός. Κρατάω παιδάκια για να βγάζω τα λεφτά για τα χάπια και κανέναν καφέ. Εδώ στην Πρέβεζα δεν έχει και κανέναν να πω μια κουβέντα. Και τον καφέ μόνη μου τον πίνω. Καλύτερα έτσι. Στα καφέ συνεχίζω να γράφω τα ποιήματά μου. Αυτά που γράφω, νομίζω πως είναι αναμασήματα των ποιημάτων της Γώγου. Αλλά δεν μένω Εξάρχεια. Μένω Πρέβεζα. Αν αυτοκτονήσεις στα Εξάρχεια, είναι πολιτικό το θέμα. Αν αυτοκτονείς στην Πρέβεζα, είναι επειδή έχεις ψυχολογικά προβλήματα.

Αν εσείς κουρέλια θεωρείτε σάπιους και ζωντανούς-νεκρούς τους Αθηναίους, ελάτε μια βόλτα απ’ την Πρέβεζα. Εδώ, που το περιβάλλον ευνοεί και τις αυτοκτονίες των ποιητών.

Εις το επανιδείν κουρέλια.

 

Ζωή, 13/10/2014

 

(αναδημοσίευση από http://diogenisoskilos.blogspot.gr/2014/10/blog-post.html)