Από ‘ρο’

12540514_225179077817536_9164589213257770836_n

Ελλείψεις. Παραλείψεις.
Απορώ. Από ‘ρο’.
Ρώτησα.
Γιατί;
Γιατί φοβήθηκες να σ’αγαπώ;
Απορώ.
Γιατί;
Από ‘ρο’.
Ρολόι χαλασμένο.
Ήμουν για εσένα;
Απορώ.
Αυτό ήμουν;
Από ‘ρο’.
Ρότα καινούρια.
Προς τον ουρανό.

(s.p. / dawn 21.01.2016)

« ΜΑΤΙΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ … »

fdfdgf

ΜΑΤΙΑ ; . . .

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ,
ΑΛΑΝΙΑΡΑΣ ‘Η ΒΟΛΕΜΕΝΗΣ,
ΚΑΠΟΤΕ, ΑΝ ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΤΕ,
ΘΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΟΥΝ
ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΜΑΤΗΜΟ . . .

ΑΠΟ ΣΚΕΨΕΙΣ,
ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ
ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΝ,
ΑΠΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ,
ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ
ΝΑ ΘΑΦΤΟΥΝ,
ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ,
ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ
ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ . . .

ΣΕ ΑΕΝΑΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΗΔΕΝ,
ΣΑΝ ΑΟΡΑΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ . . .

ΑΦΟΥ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΧΤΥΠΗΣΕΙ,
ΟΛΑ ΠΙΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ
ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΟΝΟΜΑΖΕΣ «ΖΩΗ» . . .

ΕΧΕΙΣ ΝΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ
ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ
«ΜΑΤΙΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ» . . . ;;;

ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
ΑΣΤΑΘΗΣ,
ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
ΙΔΙΑΖΟΥΣΑ,
ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ
ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ,
ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ
ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΟ,
ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΣΥΝΘΗΜΑ
ΑΝΑΡΧΙΚΟ . . .

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ
ΟΠΩΣ ΠΡΙΝ,
ΚΙ ΟΜΩΣ . . .
ΟΛΑ ΠΑΡΑΠΕΜΠΟΥΝ ΕΚΕΙ . . .

ΕΚΕΙ, ΟΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΗΣΥΧΟΣ,
Ή ΜΑΛΛΟΝ, ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΜΕΝΟΣ,
ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ
ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ
Ή ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΣ ΚΑΤΙ . . .

ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ,
ΗΡΘΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ . . .

ΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟΣ,
ΚΙ ΟΜΩΣ,
ΤΟΣΟ ΠΟΘΗΤΟΣ,
ΤΟΣΟ ΛΥΤΡΩΤΙΚΟΣ,
ΤΟΣΟ ΚΑΘΑΡΙΟΣ . . .

ΚΙ ΕΣΥ ΑΛΛΑΞΕΣ . . .
ΕΓΙΝΕΣ ΑΠΟΤΟΜΟΣ,
ΦΑΙΝΟΣΟΥΝ ΑΠΟΜΑΚΡΟΣ,
ΣΚΕΦΤΟΣΟΥΝ ΜΕ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ,
ΑΙΣΘΑΝΟΣΟΥΝ ΜΕ ΛΟΓΙΚΗ . . .

ΚΙ ΕΓΩ,
ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΑ ΜΕΤΑ . . .
ΠΟΛΥ ΜΕΤΑ . . .
ΟΤΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ
ΗΤΑΝ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ . . .

Πλεονασμός* (ή αλλιώς, στον Κ.λάιβ)

Clive-Barkers-Hellraiser-Vol-4-comic-book

Εκκωφαντική η σιωπή.

Η σιωπή μέσα του.

Περπατούσε μονάχος, στο σκοτεινό δρομάκι,

παρέα με τα σκοτάδια και το φως του, αιμορραγώντας.

Φως, απουσία φωτός, κόκκινο.

Λέξεις προσπαθούσαν να τον πιάσουν.

Έπεφταν με λύσσα πάνω του, να τον ξεσκίσουν. Σάρκες του και δάκρυά του, χαμόγελα κι οργή.

Δε φοβόταν. Ήταν δικές του.

Συναισθήματα ντυμένα με λέξεις. Έκανε κρύο. Κι αυτά είχαν παγώσει.

Λέξεις – μαχαίρια.

Λέξεις – ανάσες.

Λέξεις – έρωτες.

Σαν σκηνικό από ιστορία του Κλάιβ.

Μνήμη. Λήθη.

>> Να μην ξεχάσω να θυμηθώ να ζήσω <<, μονολογούσε.

Θυμόταν. Ξεχνούσε.

>> Ποιός είμαι; Πού πάω; Πού είσαι; <<

Προσπάθησε να βάλει τις λέξεις σε σειρά.

Αδύνατον.

Ανυπότακτες.

Όπως εκείνη.

Ήταν και δεν ήταν. Και μαζί, και μια ενδιάμεση κατάσταση μετάβασης ανάμεσα στο »είναι» και »δεν είναι»,

κατάσταση ακραία, ανατρεπτική.

Θυμήθηκε…

»Θα μ’αγαπάς για πάντα;», τον είχε ρωτήσει εκείνη.

»Πλεονασμός», είχε απαντήσει αυτός, »σ’αγαπώ, κι αυτό τα λέει όλα.»

Ζεστάθηκε. Κοντοστάθηκε.

Και ξαφνικά ο κόσμος γέμισε με σιωπηλή βοή.

Εκρήξεις χρωμάτων κι αρωμάτων πήραν αγκαλιά την ψυχή του, και την χάιδεψαν.

>> Σ’αγαπώ για πάντα <<, ένιωσε και σκέφτηκε.

>> Πλεονασμός <<, είπε στον εαυτό του.

Χαμογέλασε, και συνέχισε να περπατά μέχρι να βρει ξημέρωμα.

Καλή Χρονιάαααρρρ…

10906115_10153178701864523_6660898194034114684_n

»Χρόνια πολλά, σε μας και σε όλα τα ζώα του πλανήτη μας, που και φέτος, και μόνο με την παρουσία τους, θα κάνουν τη χρονιά (και τη ζωή) μας καλύτερη.»

dimart

10906115_10153178701864523_6660898194034114684_n

—της Stucano Closer—

Το dim/art και η στήλη Ποιον είπες ζώο, ρε; αποχαιρετά τη χρονιά με την πιο διάσημη γάτα του YouTube: τη γάτα του Σάιμον – που, για πρώτη φορά στον μακρύ διαδικτυακό της βίο, κατατροπώνεται από ένα ανώτερο ον.

Χρόνια πολλά, σε μας και σε όλα τα ζώα του πλανήτη μας, που και φέτος, και μόνο με την παρουσία τους, θα κάνουν τη χρονιά (και τη ζωή) μας καλύτερη.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποιον είπες ζώο, ρε;

Το dim/art στο Facebook Το dim/art στο Facebook

Δείτε την αρχική δημοσίευση

AITIA

cometcliffs_rosetta

cometcliffs_rosetta

Όλα είναι τύψεις· τύψεις κι ενοχές. Κι η αγάπη των ανθρώπων χειροβομβίδα που σκάει μέσα μου. Τις λέξεις μου τις αναγνωρίζω απ’ τις ρυτίδες τους. Μια προσφορά ζωής στον βωμό του καθήκοντος. Πότε λογίζεται ένα θαύμα; Πού συντελούνται τα αόρατα; Σκόνη που πλαισίωσε φωνές μες στην ομίχλη του κόσμου. Τα μαλλιά μου μια ανελέητη παγίδα φωτός. Αυτό δεν μπορούν να μου το πάρουν. Η ζωή που έρχεται κι η ζωή που φεύγει πασαλείβουν τον χρόνο μου.

Οι άνθρωποι είναι μίση. Ατέρμονη αναζήτηση στην πληγή μιας αλήθειας. Κι εγώ, αναπνέω εδώ και φέγγω για σένα. Εσύ να διαβάζεις αγάπη. Εσύ να γράφεις ξεγεννώντας αναρίθμητα αύριο στις πληγές μαρτυρίων.

Περίμενα κι έφτασα. Κι έφτασε κι η ώρα για το τέλος. Οι άνθρωποι είναι τέλος. Αρχίζουν με την προοπτική του τέλους. Κι όταν αρχίζουν, το κάνουν για να τελειώσουν ξανά. Η απουσία των ανθρώπων είναι χρόνος αγιάτρευτης μνήμης. Κράτησα στα χέρια μου δεκάδες πρόσωπα. Αντίθετα προσωπεία για να ταιριάξω ζωή. Όταν όλα δοκιμαστούν θα ’μαι εκεί. Στο φινάλε της παράστασης, εγώ θα ρίξω αυλαία.

Οι άνθρωποι είναι λάθη. Ασύμμετρα όνειρα ευσεβών πόθων. Διεκδικούν το αναλλοίωτο στις γωνίες των ματιών μου. Ξεβράζουνε πίσσα και την προσφέρουν για θάλασσα. Ολάνθιστη θάλασσα ξεχασμένων τοπίων. Σπυρί – σπυρί τσιμπούν τα κομμάτια μου. Διαμελίζουν αόρατα το γενετικό υλικό μου. Όμως εγώ, για σένα γελάω. Κι η Νάξος που αγάπησα, για σένα υπάρχει.

Να ‘μαι πάνω απ’ τα γεγονότα. Αυτό θέλησα. Ρίσκαρα την αλήθεια στις παλάμες της νύχτας. Τα όχι μου, συλλαβίζουν τα βράδια μια αφόρητη ζάλη. Κάτω απ’ το μαξιλάρι μου, τα βουητά των ευχών τους στοιχειώνουν τον ύπνο μου. Γιατί οι άνθρωποι είναι μήτρες. Είναι φθόνος που αλλάζει επίθετα. Τελειωμένα ταξίδια στιγμών στις ρωγμές του μυαλού μου. Όμως εγώ, για σένα φυσάω ζωή. Κι αν καταφέρνω ν’ αλλάξω καιρό, για σένα γκρεμίζω σκοτάδια.

Και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να μου διώξει το φως σου. Κι έτσι εγώ για σένα πάντα θα μιλώ. Κι όλοι οι στόχοι μου, κορδέλα στα γκρίζα μαλλιά σου. Να ρουφάει τον ιδρώτα σου καλοκαίρι καιρό. Και τα φτερά απ’ τις μέρες μου στο δικό σου ταξίδι αληθεύουν. «Πάμε να γεννηθούμε αλλού σου είπα. Ο χρόνος αυτός πέθανε.»

Alea jacta est.(*)

(*) Ο κύβος ερρίφθη

Μαρία Χρονιάρη

http://mchroniari.blogspot.com/