Τί θα συνέβαινε αν…

Marvel-Superheroes1

Τι θα συνέβαινε αν…

Τι θα συνέβαινε αν ο κύριος Καρανίκας, ειδικός σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού (πως λέμε δώστου έναν τίτλο ελαφρώς ακαταλαβίστικό, και τελείως γενικό, να το βολέψουμε το παιδί, κι άσε τους άλλους να βουρλίζονται) στο γραφείο του πρωθυπουργού, είχε αποφασίσει να εντρυφήσει στο μάθημα της νέων ελληνικών κατά την διάρκεια της σχολικής του θητείας;
Τι θα συνέβαινε λοιπόν αν είχε συναντηθεί με την Φόνισσα του κυρ-Αλέξανδρου και είχε τρομάξει αλλά και εντυπωσιαστεί από το πόσο ασαφής και απροσδιόριστη είναι η γραμμή ανάμεσα στο καλό και το κακό; Και είχε ίσως αναρωτηθεί εγώ στην θέση της τι θα έκανα;
Τι θα του συνέβαινε αν είχε διαβάσει και ξαναδιαβάσει τον Απολείπειν ο θεός Αντώνιον του αλεξανδρινού, σκοντάφτοντας κάθε φορά στην τελευταία αποστροφή του αποχαιρετισμού;
Κι αν παραμένοντας ακόμα στο σκηνικό της Αλεξάνδρειας, αναρωτιόταν για την αριστερά και τις μεθόδους της έτσι όπως θα χανόταν μέσα στις σελίδες της Λέσχης και της Αριάγνης και της Νυχτερίδας;
Κι αν παρ’ ελπίδα, συναντούσε στο δρόμο του αυτόν τον χλεμπονιάρη τον Ρασκόλνικοφ του Φιοντόρ, κι ίσως-ίσως και κάποιους στίχους ξέμπαρκους από το Κατά Σαδδουκαίων, κι ακόμα τι θα γινόταν αν έπεφτε φόρα παρτίδα πάνω στον καπετάν Αχάμπ και την λυσσαλέα καταδίωξη του;
Τι θα συνέβαινε άραγε στη ψυχή και στο μυαλό του κυρίου Καρανίκα, ειδικού συμβούλου του πρωθυπουργού (τάπαμε αυτά), αν άρχιζε ν’ αναρωτιέται γιατί ο Άρης Αλεξάνδρου έγραψε για ένα άδειο Κιβώτιο, γιατί ο Καζαντζάκης ταλανιζόταν σ’ όλη του τη ζωή από μια Αναφορά στον Γκρέκο και γιατί τον Σεφέρη τον πλήγωνε διαπαντώς η γενέθλια γη;
Θα είχε απαρνηθεί την Ελένη;
Μα μήπως όλα για μια Ελένη δεν γίνονται;
Θα είχε αρνηθεί την θέση του στου Μαξίμου;
Μα μήπως όλα για να τρουπώσουμε δεν συντελούνται;
Θα είχε αναθεωρήσει την οπτική του για τον κόσμο;
Ω τι κόσμος πατέρα!

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, -στο ίδιο σύμπαν που κινείται η Κατερίνα Στεφανίδη (και ουχί Στεφανίδου, προσέξετε συμπατριώται το ου) και ο Γκαζμέντ Καπλάνι και ο Δημήτρης Νανόπουλος και όλοι οι αφανείς κι ασήμαντοι ήρωες-, σε μια παράλληλη πατρίδα, υπάρχουν και οι ωραίοι ως Έλληνες, που μας κάνουν να χοροπηδάμε και να αλαλάζουμε, μέσα στις μεταμεσονύχτιες ώρες σε μια Αθήνα που λιώνει και απελπίζεται, για ένα χρυσό μετάλλιο, για ένα κερδισμένο στοίχημα, για ένα αύριο που ίσως-ίσως και να μην είναι και τόσο καταραμένο.

Εν Αθήναις, τη εβδόμη Αυγούστου, το σωτήριον έτος 2017.

από τη  Μάρω Κακαβέλα

 

(μερική έκλειψη Σελήνης και Πανσέληνος, Αύγουστος 2017, ακόμα εδώ…)

 

Advertisements

|Πυρηνική Ψυχή* Νομίζω ότι βρήκα τί συμβαίνει μέχρι να ‘ρθει ο θάνατος… ή αλλιώς, πότε έρχεται αυτός |

Λένε ότι τα δύσκολα κινητοποιούν τον άνθρωπο περισσότερο από τα εύκολα.
Cut.

Βλέμμα αμίλητο.

Γεμάτο με κραυγή αγωνίας.

Κραυγές.

Απελπισία.  Απόγνωση.

Cut.

Ότι τί, δηλαδή;

Εκεί που ζεις, εκεί που υπάρχεις, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες,  ξαφνικά παύεις;

Παύεις να ζεις; Παύεις να υπάρχεις;

Δε γίνεται αυτό.

Το έχω ξαναπεί.

Δε γίνεται αυτό.  Δε δέχομαι να παύεις.

Δεν παύεις. Κάτι άλλο συμβαίνει που με τις γηινες δισδιάστατες,το πολύ τρισδιάστατες αισθήσεις μου, δε δύναμαι να αντιληφθώ.

Cut.

Άκυρο και το cut.

Αφού δεν υπάρχει ο χρόνος. Δεν Υπάρχει Χρόνος.

Τί κόβεις;  Την στιγμή;

Παρελθόν, παρόν, μέλλον;

Αόριστος, ενεστώτας, μέλλοντας;

Αηδίες. Ανθρώπινες κατασκευές.

Cut.

Πάρε ανάσα.

Cut. Ξανά.

Λοιπόν… Άκου τί γίνεται. Είμαι -σχεδόν – σίγουρη πια.

Γεννιέσαι. Ξεκινάς (;) αυτήν την ζωή σου με μία ψυχή, πρωταρχική, πυρηνική, μοναδική, ανεξίτηλη.

Όσο περνάει αυτό το ανθρώπινο κατασκεύασμα βλέπε χρόνος (άχρονος), αρχίζεις κι αποκτάς και μια δεύτερη ψυχή, επίκτητη, εξίσου μοναδική, σε τροχιά γύρω από την πυρηνική σου ψυχή.

Οι δυσκολίες, οι απώλειες, οι στενοχώριες, τα ζορίσματα, οι πληγές, τα χτυπήματα καταγράφονται στην πυρηνική σου ψυχή… Κι όσο καταγράφονται, με κάποιον τρόπο, περίεργο, σαρωτικό, ανεπανάληπτο κάθε φορά, σπάει, κόβεται κι από ένα κομματάκι από αυτήν την πυρηνική σου ψυχή:

άλλοτε με έκρηξη, άλλοτε με μπαλτά, κάποτε με σουγιαδάκι…

Κόβεται, διαμελίζεται, λαβώνεται…

Συνεχίζεις όμως να ζεις… Γιατί έχεις ακόμα αυτήν την ψυχή, την πυρηνική, που την επουλώνεις με στιγμές, αγγίγματα, αγκαλιές, ομορφιές, σ’αγαπώ, και δυναμώνεις και την πλασμένη από εσένα ψυχή.

Κι έτσι, πορεύεσαι. Προχωράς. Υπάρχεις. Χαμογελάς. Δακρύζεις. Κλαις. Αναπνέεις. Ζεις. Κι ας πονάς. Με τις δύο ψυχές σου.

Όταν πια δε (σου) μείνει κομμάτι πυρηνικής ψυχής, έρχεται ο θάνατος. Για να βάλει μια στιγμιαία τελεία και να καλέσει όλα σου τα πληγωμένα, χαμένα ψυχικά κομμάτια, για να δημιουργηθεί ξανά αυτός ο πληγωμένος πυρήνας, και να αναχωρήσει…

Cut.

Είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν να ζεις, να συνεχίζεις να ζεις, να προσπαθήσεις να ζεις, χωρίς τους αγαπημένους σου, χωρίς τους ανθρώπους σου, χωρίς ψυχή, χωρίς την ψυχή σου, χωρίς τις ψυχές σου;

| αφιερωμένο με όλη την αγάπη μου, στην λατρεμένη θεία μου, Έλλη, την δεύτερη μάνα μου, στο κομμάτι της ψυχής μου, που αποφάσισε την Δευτέρα, 17/10/2016, να καλέσει τα ψυχικά της κύτταρα και κομμάτια, να τα συγκεντρώσει, και να αναχωρήσει… Θεία Έλλη; Σε αγαπάω, πάντα και για πάντα |

‘Οταν ~*

National News and Pictures    This is the lady who dances with dolphins.    Leina Sato has been freediving with dolphins off the coast of Hawaii and has built up an amazing understanding of these graceful sea creatures.    She started swimming with them seven years ago and instead of her original intention of studying marine biology, she set up her own charter boat company.    This allowed her to dive with them practically every day for the last four years and to share her love of the marine mammals with others.    Leina, 25, was born in Tokyo, but moved to France when she was one and again to Hawaii whehn she was 15.    She said: "We really are blessed here in Hawaii to have had this strong, ongoing relationship between human and wild dolphins.    "When you swim with them you lose all sense of time and you immerse yourself in the pod. Rather than just looking at them it is very much like going to meet another culture or civilization.    "What really fascinates me is the fact that they have a neocortex as evolved as ours although wired quite differently but we move in such a different reality.

National News and Pictures
This is the lady who dances with dolphins.
Leina Sato has been freediving with dolphins off the coast of Hawaii and has built up an amazing understanding of these graceful sea creatures.
She started swimming with them seven years ago and instead of her original intention of studying marine biology, she set up her own charter boat company.
This allowed her to dive with them practically every day for the last four years and to share her love of the marine mammals with others.
Leina, 25, was born in Tokyo, but moved to France when she was one and again to Hawaii whehn she was 15.
She said: «We really are blessed here in Hawaii to have had this strong, ongoing relationship between human and wild dolphins.
«When you swim with them you lose all sense of time and you immerse yourself in the pod. Rather than just looking at them it is very much like going to meet another culture or civilization.
«What really fascinates me is the fact that they have a neocortex as evolved as ours although wired quite differently but we move in such a different reality.

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, βάφω τα νύχια μου κόκκινα,

στο χρώμα της φωτιάς.

Όταν τα πράγματα δεν τα νοιώθω καλά, καπνίζω ανελέητα, κάνοντας κυκλάκια κι ευθείες, τρίγωνα, τετράγωνα και ρόμβους.

Όταν οι συνθήκες δεν είναι καλές, μηδενίζω τον χωροχρόνο, και πηγαίνω όπου θέλω εγώ.

Όταν τα νέα δεν είναι ευχάριστα, παίρνω βαθειά ανάσα, και κοιτάζω ψηλά.

Όταν τα πράγματα στραβώνουν, παίρνω βαθειά ανάσα, και καταδύομαι ελεύθερα…

Στο χάος, στην τάξη, στα σκοτάδια, στο φως.

Βρίσκω τα φιλαράκια μου, και ανταλλάσσουμε χαρές, αγάπες, αγωνίες, αγκαλιές, συνειδήσεις, χαμόγελα.

Όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται ιδανικά, βλέπω χρώματα να χορεύουν,

κόκκινο, πορτοκαλί και μπλε.

Βαθύ μπλε.

Από εκείνο που δε σε αφήνει να ξεχαστείς ή να ξεχάσεις.

Από εκείνο που σε σημαδεύει αιώνια, ακόμα και για τους χρόνους που δεν θα είσαι εδώ.

prudence

Όταν υπάρχουν ανατροπές, χορεύω, χορεύω, χορεύω, και στροβιλίζομαι…

Εισπνέω ζωή, εκπνέω ζωή.

Ντύνομαι ενήλικας, και βγαίνω στον δρόμο.

Συναντώ το παιδί μέσα μου, το παιδί που είμαι.

Αναζητώ και βρίσκω νόημα και νοήματα.

Γεύομαι παγωτά, λεμόνι και φράουλα.

Φοράω αρμυρίκια και ήλιο, χαρίζω αναπνοές, ανέμους και ηλιοβασιλέματα.

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, βάφω τα νύχια μου κόκκινα,

στο χρώμα της φωτιάς.

(by S.P., 04.08.2015)

*Chaotic Leap*

Are We Getting Together Soon?

What is Action Ruled by?

Are you Ready for Surprises?

Are you Longing for Devices,

of Self-assurement and Intoxication?

Can you Cope With the tremendous Energy Releases?

Are you ready to keep your balance as everything changes places?

Tell me.

Are you?

 

Are you?

 

Are you in front of a chaotic leap?

Or are you facing a gigantic weep?

 

Chaos is good.

Leaps are good.

Let us go.

Let us start.

A chaotic leap.

 

Are you ready to leap?

Are you ready to fall?

Are you willing to fly?

 

Tell me.

 

Are you?

Are you?