Τί θα συνέβαινε αν…

Marvel-Superheroes1

Τι θα συνέβαινε αν…

Τι θα συνέβαινε αν ο κύριος Καρανίκας, ειδικός σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού (πως λέμε δώστου έναν τίτλο ελαφρώς ακαταλαβίστικό, και τελείως γενικό, να το βολέψουμε το παιδί, κι άσε τους άλλους να βουρλίζονται) στο γραφείο του πρωθυπουργού, είχε αποφασίσει να εντρυφήσει στο μάθημα της νέων ελληνικών κατά την διάρκεια της σχολικής του θητείας;
Τι θα συνέβαινε λοιπόν αν είχε συναντηθεί με την Φόνισσα του κυρ-Αλέξανδρου και είχε τρομάξει αλλά και εντυπωσιαστεί από το πόσο ασαφής και απροσδιόριστη είναι η γραμμή ανάμεσα στο καλό και το κακό; Και είχε ίσως αναρωτηθεί εγώ στην θέση της τι θα έκανα;
Τι θα του συνέβαινε αν είχε διαβάσει και ξαναδιαβάσει τον Απολείπειν ο θεός Αντώνιον του αλεξανδρινού, σκοντάφτοντας κάθε φορά στην τελευταία αποστροφή του αποχαιρετισμού;
Κι αν παραμένοντας ακόμα στο σκηνικό της Αλεξάνδρειας, αναρωτιόταν για την αριστερά και τις μεθόδους της έτσι όπως θα χανόταν μέσα στις σελίδες της Λέσχης και της Αριάγνης και της Νυχτερίδας;
Κι αν παρ’ ελπίδα, συναντούσε στο δρόμο του αυτόν τον χλεμπονιάρη τον Ρασκόλνικοφ του Φιοντόρ, κι ίσως-ίσως και κάποιους στίχους ξέμπαρκους από το Κατά Σαδδουκαίων, κι ακόμα τι θα γινόταν αν έπεφτε φόρα παρτίδα πάνω στον καπετάν Αχάμπ και την λυσσαλέα καταδίωξη του;
Τι θα συνέβαινε άραγε στη ψυχή και στο μυαλό του κυρίου Καρανίκα, ειδικού συμβούλου του πρωθυπουργού (τάπαμε αυτά), αν άρχιζε ν’ αναρωτιέται γιατί ο Άρης Αλεξάνδρου έγραψε για ένα άδειο Κιβώτιο, γιατί ο Καζαντζάκης ταλανιζόταν σ’ όλη του τη ζωή από μια Αναφορά στον Γκρέκο και γιατί τον Σεφέρη τον πλήγωνε διαπαντώς η γενέθλια γη;
Θα είχε απαρνηθεί την Ελένη;
Μα μήπως όλα για μια Ελένη δεν γίνονται;
Θα είχε αρνηθεί την θέση του στου Μαξίμου;
Μα μήπως όλα για να τρουπώσουμε δεν συντελούνται;
Θα είχε αναθεωρήσει την οπτική του για τον κόσμο;
Ω τι κόσμος πατέρα!

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, -στο ίδιο σύμπαν που κινείται η Κατερίνα Στεφανίδη (και ουχί Στεφανίδου, προσέξετε συμπατριώται το ου) και ο Γκαζμέντ Καπλάνι και ο Δημήτρης Νανόπουλος και όλοι οι αφανείς κι ασήμαντοι ήρωες-, σε μια παράλληλη πατρίδα, υπάρχουν και οι ωραίοι ως Έλληνες, που μας κάνουν να χοροπηδάμε και να αλαλάζουμε, μέσα στις μεταμεσονύχτιες ώρες σε μια Αθήνα που λιώνει και απελπίζεται, για ένα χρυσό μετάλλιο, για ένα κερδισμένο στοίχημα, για ένα αύριο που ίσως-ίσως και να μην είναι και τόσο καταραμένο.

Εν Αθήναις, τη εβδόμη Αυγούστου, το σωτήριον έτος 2017.

από τη  Μάρω Κακαβέλα

 

(μερική έκλειψη Σελήνης και Πανσέληνος, Αύγουστος 2017, ακόμα εδώ…)

 

«Εσύ περνάς καλά;»

Μοναδική, ενδελεχής, διεισδυτική Σώτη Γρίβα*

ki-omos-eipe-kai-mian-alitheia-o-pinokio

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ο ΠΙΝΟΚΙΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΑ ΤΟΥ

Τα παιδιά έχουν καθίσει ήδη σε κύκλο με τα ξύλινα καρεκλάκια τους στριμωγμένα το ένα πλάι στο άλλο. Έχουν σκυλοβαρεθεί από την ανάκριση που τους υποχρεώνουν να περνούν κάθε Δευτέρα πρωί. Πρέπει να λένε με τη σειρά στις δασκάλες τους τι έφαγαν, τι ήπιαν, τι μαγείρεψε η μάνα τους το Σαββατοκύριακο και πού τους πήγαν για διασκέδαση. Όλα θέλουν να κάνουν κακά τους. Σφίγγονται και παίρνουν αφύσικες πόζες. Τα βλέφαρα γέρνουν και τα χασμουρητά ακούγονται ως την πόρτα της αίθουσας καθώς την ανοίγω και εμφανίζομαι μπροστά τους με ένα αινιγματικό χαμόγελο.
Τα προσωπάκια αρχίζουν να κάνουν μορφασμούς και να μου γελούν πονηρά ενώ ταυτόχρονα γνέφουν προς το μέρος μου.
«Γειά σας κυρία Σώτη!…»
Μια στιγμή μετά οι δασκάλες στραβομουτσουνιάζουν. Μου λένε να περιμένω λίγο γιατί η ανάκριση δεν έχει φτάσει στο τέλος της. Το αγοράκι που απέμεινε τελευταίο κοιμάται με τα χέρια σταυρωμένα στο καρεκλάκι του από το βάρος της αδράνειας. Είναι ξανθούλης με λυπημένο ύφος.
«Ξύπνα!» του φωνάζει η μια δασκάλα και του πετάει ένα διπλωμένο χαρτί στο κεφάλι. Τα παιδιά γελούν με το πάθημά του ενώ η μια δασκάλα ανακρίνει την άλλη.
«Εσύ τι έκανες το Σαββατοκύριακο;»
«Τίποτα. Δουλειές, δουλειές…α, ξέχασα, ήπια και ένα καφέ»
«Εσύ;»
«Κι εγώ τα ίδια»
Η πένθιμη παράσταση τελειώνει και ο φαύλος κύκλος της βαρεμάρας ανοίγει για να έρθει το παραμύθι. Παρατήρησα ότι τα μόνα παιχνίδια που ήταν ελεύθερα για πρόσβαση ήταν η κουζίνα και τα μαγειρικά της σκεύη. Τα παιδάκια, αγόρια και κορίτσια, ορμούσαν με μανία πάνω τους και τα αράδιαζαν νωχελικά στο πάτωμα. Τα στοίχιζαν και τα κοιτούσαν. Έδειχναν μελαγχολικά και τους εκνεύριζε να μαγειρεύουν όλη την ώρα. Καμιά κατασκευή, κανένα τουβλάκι, τίποτα… Για λόγους πρόληψης, μην τυχόν και τα εκσφενδόνιζαν στο κεφάλι καμιάς δασκάλας, τα είχαν κρύψει από μπροστά τους. Ο μικρός Βίδας μόλις με βλέπει μου φέρνει ένα δίσκο πλαστικό, μακρόστενο, με ένα φλιτζανάκι του καφέ χωρίς πιατάκι κι ένα μπολάκι με ένα φρούτο στο εσωτερικό του. Το πήρα ευχαριστώντας τον και του έδωσα τα θερμά μου συγχαρητήρια. Βρήκε ένα έξυπνο τρόπο να κάνει την αναπαράστασή του. Αφού του πήραν το κατσαβίδι και την βίδα του, τα εγκληματικά χειρουργικά εργαλεία του εγκεφάλου του, εμφάνισε νέα πειστήρια του εγκλήματος για να μην εξαφανισθούν τα ίχνη του. Όλο το περιεχόμενο του δίσκου που μου έδωσε αντικατοπτρίζει το μενού του νοσοκομείου που του έφερναν στο κρεβατάκι του…!
Βλέπετε πόσο εύστοχα διαχωρίζουν τα παιδιά την ανάγκη από την επιθυμία. Ο Lacan το φοβήθηκε και μετέτρεψε την ανάγκη σε αίτημα και την επιθυμία σε επιθυμία του Άλλου. Σχεδιάζει ένα κύκλο πάνω σε μια σφαίρα (αίτημα-επιθυμία) και βρίσκεται στην τοπολογική επιφάνεια του Τόρου. Ο ένας κύκλος μέσα στον άλλο και η συρρίκνωσή τους σε σημείο μας οδηγεί σένα κόσμο που όσο κι αν τον έχουμε στην παλάμη του χεριού μας δεν τον επιθυμούμε. Τον τσαλακώνουμε, τον κάνουμε Ιερό Σκουπίδι, εξετάζουμε τις τρύπες του και πέφτουμε στην Ιερή Σιωπή μιας σαγηνευτικής βύθισης…
Ο μικρός βίδας σπάει τη σιωπή και μου λέει:
«Εσύ περνάς καλά;»
Του γνέφω καταφατικά χαμογελώντας. Είναι το μόνο ερώτημα που δεν τους έκαναν οι δασκάλες τους.

 

 

http://psychiama.blogspot.com/2017/05/blog-post_14.html?spref=bl

Αναδημοσίευση από http://psychiama.blogspot.gr

» Προσφυγικές μνήμες: αποσκευές»

goya_dog

»Όλα τ’ άλλα είναι τυχαία.
Δεν είναι στ’ αλήθεια δικά σου.
Όλα τ’ άλλα πρέπει να τ’ αφήσεις πίσω.»

source:

https://komparsos.wordpress.com/2017/04/26/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%bc%ce%bd%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%ce%ad%cf%82/

|Πυρηνική Ψυχή* Νομίζω ότι βρήκα τί συμβαίνει μέχρι να ‘ρθει ο θάνατος… ή αλλιώς, πότε έρχεται αυτός |

Λένε ότι τα δύσκολα κινητοποιούν τον άνθρωπο περισσότερο από τα εύκολα.
Cut.

Βλέμμα αμίλητο.

Γεμάτο με κραυγή αγωνίας.

Κραυγές.

Απελπισία.  Απόγνωση.

Cut.

Ότι τί, δηλαδή;

Εκεί που ζεις, εκεί που υπάρχεις, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες,  ξαφνικά παύεις;

Παύεις να ζεις; Παύεις να υπάρχεις;

Δε γίνεται αυτό.

Το έχω ξαναπεί.

Δε γίνεται αυτό.  Δε δέχομαι να παύεις.

Δεν παύεις. Κάτι άλλο συμβαίνει που με τις γηινες δισδιάστατες,το πολύ τρισδιάστατες αισθήσεις μου, δε δύναμαι να αντιληφθώ.

Cut.

Άκυρο και το cut.

Αφού δεν υπάρχει ο χρόνος. Δεν Υπάρχει Χρόνος.

Τί κόβεις;  Την στιγμή;

Παρελθόν, παρόν, μέλλον;

Αόριστος, ενεστώτας, μέλλοντας;

Αηδίες. Ανθρώπινες κατασκευές.

Cut.

Πάρε ανάσα.

Cut. Ξανά.

Λοιπόν… Άκου τί γίνεται. Είμαι -σχεδόν – σίγουρη πια.

Γεννιέσαι. Ξεκινάς (;) αυτήν την ζωή σου με μία ψυχή, πρωταρχική, πυρηνική, μοναδική, ανεξίτηλη.

Όσο περνάει αυτό το ανθρώπινο κατασκεύασμα βλέπε χρόνος (άχρονος), αρχίζεις κι αποκτάς και μια δεύτερη ψυχή, επίκτητη, εξίσου μοναδική, σε τροχιά γύρω από την πυρηνική σου ψυχή.

Οι δυσκολίες, οι απώλειες, οι στενοχώριες, τα ζορίσματα, οι πληγές, τα χτυπήματα καταγράφονται στην πυρηνική σου ψυχή… Κι όσο καταγράφονται, με κάποιον τρόπο, περίεργο, σαρωτικό, ανεπανάληπτο κάθε φορά, σπάει, κόβεται κι από ένα κομματάκι από αυτήν την πυρηνική σου ψυχή:

άλλοτε με έκρηξη, άλλοτε με μπαλτά, κάποτε με σουγιαδάκι…

Κόβεται, διαμελίζεται, λαβώνεται…

Συνεχίζεις όμως να ζεις… Γιατί έχεις ακόμα αυτήν την ψυχή, την πυρηνική, που την επουλώνεις με στιγμές, αγγίγματα, αγκαλιές, ομορφιές, σ’αγαπώ, και δυναμώνεις και την πλασμένη από εσένα ψυχή.

Κι έτσι, πορεύεσαι. Προχωράς. Υπάρχεις. Χαμογελάς. Δακρύζεις. Κλαις. Αναπνέεις. Ζεις. Κι ας πονάς. Με τις δύο ψυχές σου.

Όταν πια δε (σου) μείνει κομμάτι πυρηνικής ψυχής, έρχεται ο θάνατος. Για να βάλει μια στιγμιαία τελεία και να καλέσει όλα σου τα πληγωμένα, χαμένα ψυχικά κομμάτια, για να δημιουργηθεί ξανά αυτός ο πληγωμένος πυρήνας, και να αναχωρήσει…

Cut.

Είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν να ζεις, να συνεχίζεις να ζεις, να προσπαθήσεις να ζεις, χωρίς τους αγαπημένους σου, χωρίς τους ανθρώπους σου, χωρίς ψυχή, χωρίς την ψυχή σου, χωρίς τις ψυχές σου;

| αφιερωμένο με όλη την αγάπη μου, στην λατρεμένη θεία μου, Έλλη, την δεύτερη μάνα μου, στο κομμάτι της ψυχής μου, που αποφάσισε την Δευτέρα, 17/10/2016, να καλέσει τα ψυχικά της κύτταρα και κομμάτια, να τα συγκεντρώσει, και να αναχωρήσει… Θεία Έλλη; Σε αγαπάω, πάντα και για πάντα |

^Η σιωπή που ακολουθεί^

tumblr_o38aqnudXi1rtan4ko1_500

Όχι μόνο τ`αθώα παράπονα
Που αναποδογυρίζουνε με μια κλοτσιά στο στήθος
Όχι μόνο οι φωνές, που τις ξαπλώνουν στις πλατείες
Όχι μόνο οι ανύποπτοι ενθουσιασμοί
Πιο δυνατή είναι, πιότερο βαραίνει
Η σιωπή που ακολουθεί

Η σιωπή των πεισμωμένων δρόμων, των κλειστών παραθυριών
Η σιωπή των παιδιών μπροστά στον πρώτο σκοτωμένο
Η σιωπή μπροστά στην ξαφνική ατιμία
Η σιωπή του δάσους
Η σιωπή του αλόγου δίπλα στο ποτάμι
Η σιωπή ανάμεσα σε δυο στόματα, που δεν μπορούν να φιληθούν

Κι εκείνη η “ενός λεπτού σιγή”
Που παρατείνεται και γιγαντώνεται
Μες στις καρδιές, μες στους αιώνες
Η σιωπή που αποφασίζει τι είναι να μείνει, τι είναι να χαθεί.

Βύρων Λεοντάρης, Η σιωπή που ακολουθεί.

(αναδημοσίευση από http://skieratsa.tumblr.com)

^Νεογέννητος ο πόνος^

12512446_842647989194330_4231725659604470327_n

Φυλάκισα τους πλανήτες και μ’ έπνιξαν τα ποτάμια τους.

Η ζωή που με καλεί και ο συνωστισμός εντός μου.

Πέρασμα σκοτεινό και αλληλέγγυα αυτά δεν είναι…

Νεογέννητος ο πόνος και πώς ν’αρνηθείς αυτό το βρέφος;

(dawn of 01.03.2016, credits to Anastasia Ioannidou)